หลินฉางเกอมองซูเหยาอย่างสงบนิ่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาตนตามใจนางยิ่งนัก ต่อให้ถูกเอาเปรียบในบางเรื่องก็ไม่เคยใส่ใจ
ความรักทำให้คนตาบอดได้
จนกระทั่งอีกฝ่ายวางยาพิษหมายจะชิงสายเลือดของตน เขาจึงตื่นรู้ขึ้นมาในทันใด
ที่แท้การทุ่มเททั้งหมดในอดีตล้วนเป็นเรื่องน่าขัน
ในสายตาของซูชิงเหย่และซูเหยาพ่อลูก ตนเป็นเพียงเครื่องมือที่ถูกใช้ประโยชน์มาตั้งแต่ต้นจนจบ!
เมื่อเป็นเช่นนี้ จะมีอะไรให้ต้องพูดมากความอีก?
“ก็จริง ข้าเองก็เคยรักเจ้าอย่างจริงใจ…”
หลินฉางเกอมองลงมาจากเบื้องสูง สายตาเรียบเฉย
ยังพูดไม่ทันจบ ซูเหยาก็คิดว่าโอกาสของตนมาถึงแล้ว รีบเงยหน้าขึ้นมาทั้งน้ำตาแล้วยิ้ม “ใช่ ฉางเกอ ความรู้สึกของเราตลอดหลายปี จะทิ้งไปง่าย ๆ ได้อย่างไร? เราแต่งงานกันต่อเถอะ เรา…”
ฟึ่บ!
หลินฉางเกอค่อย ๆ ยกมือวางลงบนศีรษะของนาง พลังปราณพุ่งพล่าน บดขยี้นางกลายเป็นโลหิตในชั่วพริบตา
“ดังนั้น ข้าจึงให้เจ้าตายอย่างรวดเร็ว!”
เขาเก็บมือกลับช้า ๆ ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยธรรมดา
บรรพชนทั้งเก้าของตระกูลหลินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “สมกับเป็นประมุขน้อย ไม่ถูกความรักเก่าผูกมัด หลังจากร่างอมตะนิรันดร์กาลตื่นขึ้น จิตใจก็เติบโตเต็มที่อย่างแท้จริง”
ข้าง ๆ ซูชิงเหย่ก็ตกใจจนหน้าซีด ริมฝีปากสั่นระริก “ฉางเกอ ข้าที่มีต่อเจ้า นั่นมัน…”
ฉัวะ!
หลินฉางเกอโบกมือตามอำเภอใจ ศีรษะของซูชิงเหย่ก็ร่วงหล่นในทันใด
แม้ทั้งคู่จะมีขอบเขตอยู่ที่ขอบเขตอวี้ฮว่าขั้นสูงสุด แต่ความต่างด้านพลังนั้นห่างชั้นกันเกินไป
หลังจากปลดพันธนาการแล้ว เส้นชีพจรเทพทั้งเก้าสายที่เสริมเข้ามาทำให้หลินฉางเกอสามารถบดขยี้ผู้ฝึกตนระดับเดียวกันได้อย่างง่ายดาย
เมื่อสังหารพ่อลูกคู่นี้แล้ว หลินฉางเกอรู้สึกได้เพียงความโล่งใจในส่วนลึก ความอัดอั้นทั้งหมดพลันสลายหายไป
มุมปากเขายกยิ้ม “ที่แท้นี่คือการปลดปล่อยจิตใจให้ปลอดโปร่งหรือนี่?”
“ประมุขน้อย ร่างอมตะนิรันดร์กาลเป็นร่างกายอันดับหนึ่งของเผ่ามนุษย์เรา มีเส้นชีพจรเทพทั้งเก้าสาย ตามหลักควรปลดผนึกทีละสาย แต่เจ้ากลับเปิดผนึกทั้งหมดในคราวเดียว”