หลงเซียวเทียนหัวใจแทบระเบิด สีหน้าตื่นตระหนก!
ก่อนหน้านี้ยังยโสโอหัง แต่ตอนนี้กลับต้องถอยหลังออกไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
หลินฉางเกอผู้นี้มีร่างอมตะนิรันดร์กาล เป็นที่สวรรค์และปฐพีมิอาจยอมรับ ตั้งแต่เกิดก็แบกรับพันธนาการแห่งเต๋าฟ้า ถูกสวรรค์ทอดทิ้ง
แม้บิดามารดาของเขาจะฉีกกระชากเต๋าฟ้าแห่งแคว้นเซียนหมื่นภพออกเป็นเสี่ยงๆ แต่พันธนาการนี้ก็ยังคงอยู่จริงแท้!
ต่อให้เป็นยอดอัจฉริยะแห่งยุค พรสวรรค์ล้ำเลิศ ก็ต้องปลดเปลื้องไปทีละขั้น
แต่หลินฉางเกอทำเช่นไร?
รวดเดียว...ปลดเปลื้องพันธนาการทั้งเก้า!
ทะลวงเส้นชีพจรเทพทั้งเก้าสาย!
ร่างอมตะนิรันดร์กาล กำเนิดเส้นชีพจรเทพเก้าสาย รวดเดียวทะลวงจนสำเร็จสมบูรณ์... ฉากนี้ทำให้หลงเซียวเทียนสิ้นหวัง!
"พรสวรรค์ของนายน้อยนี่ สุด...สุดยอดเกินไปแล้ว!"
"ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!"
"รวดเดียวสลัดหลุดพันธนาการทั้งเก้า ทะลวงเส้นชีพจรเทพทั้งเก้า..."
"ไม่เคยมีมาก่อน ภายภาคหน้า...ก็ยากจะมีผู้ใดทำได้"
แม้แต่บรรพชนตระกูลหลินทั้งเก้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ยังเผยสีหน้าตกตะลึง
"หลงเซียวเทียน มาเลย"
หลินฉางเกอกวักมือ ดวงตาฉายแววเย้ยหยัน "ก่อนหน้าที่เจ้าจะมาถึง หยิ่งยโสเพียงใด ไม่เพียงเหยียดหยามตระกูลหลิน ยังเรียกข้าว่าไอ้ขยะ ไอ้ขี้ขลาดครั้งแล้วครั้งเล่า"
"เช่นนั้นแล้ว เหตุใดจึงลังเลไม่กล้าก้าวเข้ามา!?"
ดวงตาเขาเปล่งประกายสีทองอร่าม นับตั้งแต่วินาทีที่ร่างอมตะนิรันดร์กาลตื่นขึ้น ความทรงจำในวัยเด็กก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง
หลินฉางเกอจำได้ถึงคราแรกเกิด ภาพอาเพศทั่วทั้งแคว้นเซียนหมื่นภพ
เขาจำได้ถึงภาพที่คนตระกูลหลินไม่ว่าชราหนุ่มน้อยแห่กันเข้ามาด้วยความดีใจ
เขาจำได้ถึงคราที่ท่านบรรพชนสูงสุดประทานลำดับศูนย์ให้ด้วยตนเอง
เขาจำได้ถึงแววตาเปี่ยมรักของบิดามารดา
เขายังจำได้ถึงอสนีบาตมหันตภัยที่เต๋าฟ้าส่งลงมา จำได้ถึงบิดามารดาที่สู้กับเต๋าฟ้าด้วยโทสะ จำได้ถึงพันธนาการทั้งเก้าที่รัดรึงทั่วร่าง...
โลหิตอันหาญกล้าทะลักพล่านในร่าง ดั่งมหานทีไหลเชี่ยวไม่ขาดสาย