เฉินหงจวินเบิกตากว้าง
"แกจะแก้ตัวเหรอ?"
เจ้าเจิ้งไม่สนใจเขา หันไปมองอี้จงไห่
"อี้จงไห่"
"แกเชิญฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาแล้ว งั้นเราก็มาเคลียร์บัญชีให้ชัดๆ กันดีกว่า"
พูดจบ เขาก็หยิบกระดาษสีเหลืองซีดแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
ปั๊ก
กระดาษถูกวางลงบนโต๊ะ
"โฉนดที่ดิน"
"ห้องตะวันออก ห้องตะวันตก อยู่ในชื่อฉันหมด"
เฉินหงจวินขมวดคิ้ว หยิบขึ้นมาดู
ด้านบนมีตราประทับสีแดงของสำนักงานการเคหะเขต
เจ้าเจิ้งหันไปมองฉินหวยหรู
"ฉินหวยหรู นายบอกว่าฉันแย่งบ้านนาย"
"โฉนดที่ดินเป็นของฉัน แต่นายเข้าไปอยู่"
"นี่มันฉันแย่งนาย หรือนายแย่งฉันกันแน่?"
ฉินหวยหรูหน้าซีด น้ำตาคลอเบ้าทันที
"เจ้าเจิ้ง มันเป็นการตกลงกันระหว่างป้าอี้ใหญ่กับชาวบ้าน"
"บอกว่าให้ครอบครัวเราเอาไว้หนีหนาวก่อน"
"เราพ่อตายแม่ม่ายลูกอ่อน ก็จนปัญญาจริงๆ นะ..."
"ฉันเซ็นชื่อแล้วเหรอ?"
เจ้าเจิ้งตัดบททันที
ฉินหวยหรูขยับปาก
พูดไม่ออก
เจ้าเจิ้งมองเธอ แล้วหัวเราะเย็นชา
"ฉันไม่ได้เซ็น"
"พวกแกถือโอกาสตอนฉันไม่ยอม ขนของเข้าไปอยู่"
"นี่เรียกว่าช่วยเหลือกันเหรอ?"
"นี่มันบุกรุกบ้านคนอื่น ยึดครองทรัพย์สินส่วนตัว"
อี้จงไห่สีหน้าหมองคล้ำ รีบเอ่ยปากทันที
"เจ้าเจิ้ง นายพูดจาห้ามฟังดูแย่ขนาดนั้น!"
"นั่นมันน้ำใจเพื่อนบ้าน เป็นการเผยแพร่มิตรภาพระหว่างชนชั้น!"
"ครอบครัวฉินหวยหรูลำบาก ชาวบ้านช่วยกันคนละไม้คนละมือ มีอะไรผิด?"