พูดยังไม่ทันจบ
อี้จงไห่ชะงัก
เขาจ้องผู้อำนวยการหวังที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ คอเหมือนถูกใครมาบีบ
แค่ข้ามคืนเดียว เนื้อที่แก้มของผู้อำนวยการหวังก็ยุบลง เบ้าตาก็แห้ว
ใบหน้านั้นเหลืองซีด ริ้วรอยลึกกว่าวันก่อนมาก
อี้จงไห่มองแล้วขนลุก
สีหน้าแบบนี้ เขาเคยเห็นเฉพาะบนหน้าคนแก่ที่กำลังจะหมดลมหายใจ
“ผู้อำนวยการ...”
อี้จงไห่ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
“ท่าน...ท่านเป็นอะไรไป?”
ผู้อำนวยการหวังยกเปลือกตาขึ้น จ้องเขามุ่งมั่น
ริมฝีปากม่วงคล้ำ สั่นเทา
“ไป...”
เธอใช้แรงสุดท้าย พูดออกมาได้แค่คำเดียว
อี้จงไห่ไม่ได้ยินชัด
หรือพูดอีกอย่าง เขาได้ยินชัด แต่ไม่อยากได้ยิน
เขารีบเดินเข้าไปโน้มตัวลง
“ผู้อำนวยการ ท่านป่วยหรือเปล่า?”
“ไอ้เจ้าเจิ้งนั่นเมื่อเช้ายังตั้งกฎในลานอยู่เลย แม้แต่เก้าอี้ไท่ซือของฉันยังแย่งไป!”
“ไอ้เดนคนนี้อยู่ไม่ได้แล้ว!”
ในหัวผู้อำนวยการหวังอื้ออึง
ทุกครั้งที่หายใจ เหมือนมีใครเอาหินมาทับหน้าอก
เจ้าเจิ้ง
เป็นเจ้าเจิ้งอีกแล้ว
เมื่อคืนใบหน้าที่สงบนิ่งจนน่าอึดอัดของเจ้าเจิ้ง จู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว
รวมถึงประโยคนั้นด้วย
—คุณควรคิดให้ดีก่อน
ผู้อำนวยการหวังอยากด่า
แต่คอเหมือนถูกสำลีอุด
“ฉันสั่งให้แกไป!”
ผู้อำนวยการหวังกรีดร้องออกมาอย่างกระทันหัน
เธอคว้าแก้วน้ำเคลือบที่เต็มไปด้วยน้ำร้อนบนโต๊ะ ใช้แรงทั้งหมดขว้างใส่อี้จงไห่
ปัง!
แก้วน้ำกระแทกกรอบประตู
น้ำร้อนกระเซ็น
หยดน้ำร้อนสองสามหยดกระเด็นโดนหน้าอี้จงไห่ ร้อนจนเขาถอยสามก้าว
“โอ๊ย!”
อี้จงไห่เอามือปิดหน้า ยืนพิงกำแพงอย่างน่าอับอาย
การขว้างครั้งนี้ของผู้อำนวยการหวัง เหมือนใช้พลังสุดท้ายที่มีหมดไป
เธอตัวเอียง ไถลลงจากเก้าอี้ ตกกระแทกพื้นซีเมนต์อย่างหนัก
เสมียนน้อยในห้องนอกได้ยินเสียง รีบวิ่งเข้ามาทันที