อี้จงไห่หน้าถอดสี
หวังเจี้ยนกั๋วไม่สนใจเขาอีก หันไปทางชาจู้
"เหอหยูจู้"
"เมื่อกี้เธอบอกว่า กล่องเป็นคนเอาไป?"
เหงื่อบนหน้าผากชาจู้ไหลรินทีละเม็ด
มุมปากยังบวมอยู่ พูดก็ลมรั่ว แต่ตอนนี้ไม่ทันสนใจความเจ็บ รีบโบกมือปฏิเสธ
"ไม่มี!"
"หัวหน้าหวัง ผมไม่ได้เอามาจริงๆ!"
"เมื่อกี้ผมแค่...แค่พูดไปเรื่อยเปื่อย"
พูดจบ ก็แอบมองฉินหวยหรูทีหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าลง
"ผมไม่เห็นด้วยซ้ำว่ากล่องนั่นหน้าตาเป็นยังไง"
ฉินหวยหรูหน้าขาวเหมือนทาแป้ง
เมื่อกี้ยังคิดจะให้ชาจู้รับหน้าไปก่อน ไม่คิดว่าเจ้าเจิ้งพูดคำว่า"ทองคำแท่ง"ออกมา เกือบผลักชาจู้ลงหลุม
นี่มันเรื่องรับแทนเหรอ?
นี่มันเอาคอตัวเองไปยื่นใต้มีดให้เขาฟันต่างหาก
เจ้าเจิ้งพูดขึ้นตอนนี้
"หัวหน้าหวัง"
"เรื่องทองคำแท่ง ผมค่อยๆสืบได้"
"แต่เมื่อคืนพวกเขานำหัวบุกยึดบ้านผม ขโมยข้าว แงะหลุมใต้เตา เอาของที่ระลึกของครอบครัวผมไป"
"วันนี้กลับมาที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัย กลับกล่าวหาผมว่าทำร้ายคนขโมยของ"
เจ้าเจิ้งยกมือ ปลายนิ้วแตะโฉนดที่ดินบนโต๊ะ
"แบบนี้ไม่ใช่เรื่องขัดแย้งระหว่างเพื่อนบ้านแล้วใช่ไหม?"
"นี่คือบุกรุกบ้าน ขโมยข้าว กล่าวหาเท็จ"
ห้องสอบสวนเงียบลงทันที
อี้จงไห่รีบพูด:"บ้านเป็นของเธอ จุดนี้ไม่มีใครไม่ยอมรับ แต่ตอนนั้นเปิดประชุมทั้งตึก จุดนี้ไม่มีใครไม่ยอมรับ แต่ตอนนั้นเปิดประชุมทั้งตึก จุดนี้ไม่มีใครไม่ยอมรับ แต่ตอนนั้นเปิดประชุมทั้งตึกเสร็จ เธอเองเป็นคนส่งกุญแจออกมา แล้วยังตกลงให้ฉินหวยหรูทั้งครอบครัวย้ายเข้าไปอยู่ ตอนนี้มาบอกว่าพวกเราบุกรุก คำพูดนี้ฟังไม่ขึ้นใช่ไหม?"
ประโยคนี้ออกมา มือที่กำปากกาของเฉินหงจวินหยุดชะงัก