เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า เจ้าเจิ้งมาถึงสถานีรับซื้อของเก่าตรงเวลา
ลุงจางกำลังนั่งดื่มชาอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่ประตู เห็นเขาเข้ามาก็แค่เงยหน้ามองแล้วพยักหน้า
เจ้าเจิ้งไม่ได้พูดพล่าม เดินตรงเข้าไปในโกดังหลังบ้าน แล้วหันกลับไปเสียบลูกบิดประตูจากด้านใน
วันนี้สถานีไม่มีงานอะไร
บัญชีเก่าๆ สองวันมานี้เขาจัดการเรียบร้อยเกือบหมดแล้ว
ของที่ลุงจางส่งมอบให้ไว้ค่อนข้างสะอาด
นอกจากที่หม่าเต๋อไฉเบิกเงินเกินไปไม่กี่รายการ ซึ่งเจ้าเจิ้งขีดฆ่าทิ้งแล้วเขียนใหม่ ที่เหลือก็ถือว่าถูกต้องตามระเบียบ
ปิดสมุดบัญชี ล็อกใส่ลิ้นชัก
เจ้าเจิ้งหันไปมองมุมตะวันตกเฉียงเหนือของโกดัง
ตรงนั้นกองเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ อยู่กองหนึ่ง
ม้านั่งขาขาด โต๊ะเหลี่ยมหน้าแตก เก้าอี้ที่แกะจนหลุด และไม้กระดานอีกหลายชิ้นที่ดูไม่ออกว่าเดิมเป็นอะไร
สีลอกหลุด ไม้แห้งแตก รูเสียบเดือยหลวมจนแค่เขย่าก็โยก
วางซ้อนกันอยู่ ดูไปแทบไม่ต่างจากกองฟืน
ตามกฎของสถานี ของที่ซ่อมไม่ได้ต้องชั่งขายเป็นเศษไม้
แต่เจ้าเจิ้งจำคำพูดของลุงจางได้
ในกองขยะ ไม่ได้มีแต่ของไร้ค่าซะทั้งหมด
โดยเฉพาะเฟอร์นิเจอร์เก่า
ของบางอย่าง ภายนอกมองไปก็แค่ไม้ผุๆ ท่อนหนึ่ง แต่ในช่องลับหรือซอกซ่อนนั้น เคยซ่อนอะไรไว้บ้าง ไม่มีใครบอกได้
เจ้าเจิ้งลากม้านั่งตัวหนึ่งมานั่ง แล้วหยิบค้อนกับไขควงออกจากกล่องเครื่องมือ
เขาไม่รีบร้อนที่จะค้นให้ถึงที่สุดด้านใน
เริ่มแกะจากด้านนอกก่อน
ของสองสามชิ้นแรกไม่มีอะไร
ใต้เบาะเก้าอี้ ขาม้านั่ง ชั้นลิ้นชักนอกจากฝุ่นก็มีแค่เปลือกแมลงแห้งๆ
เจ้าเจิ้งก็ไม่เร่งร้อน
การหาของดีจากของเก่าน่ะ มันก็เป็นเรื่องของดวงอยู่แล้ว
แกะมาจนถึงชิ้นที่เจ็ด มือเขาก็หยุด
นั่นเป็นเก้าอี้ไท่ซือเก่าๆ ตัวหนึ่ง
สีแดงลอกไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นเนื้อไม้สีเทาๆ ข้างใต้ พนักพิงมีรอยแตกร้าว ที่นั่งก็ยุบตัวลง ดูไปแทบไม่ต่างจากเศษฟืน