โรงพยาบาลดาวแดง
ในห้องฉุกเฉิน ผ้าปูเตียงสีขาววางบนเตียงเหล็ก
ผู้อำนวยการหวังนอนอยู่ตรงกลาง
จะเรียกว่านอนก็ไม่ค่อยจะถูกแล้ว
ทั้งตัวเธอหดอยู่ในผ้าปู ซีดบางราวกับโครงกระดูกที่หุ้มด้วยหนัง
สิบวันก่อน เธอยังเป็นผู้อำนวยการหวังแห่งสำนักงานถนนแดงสตาร์
เสียงดัง อารมณ์ฉุนเฉียว พอทุบโต๊ะที แก้วน้ำเคลือบยังสั่นเด้งได้
ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว
เนื้อบนหน้าหย่อนย้อยลงไปหมด โหนกแก้มสูงยื่น สองแก้มตอบลึก ผิวสีเทาหมอง ติดแน่นกับกระดูก
เบ้าตาหลุบเป็นสองรูดำ ลูกตาขุ่นมัวเป็นสีเหลือง เปลือกตาปิดยังไงก็ไม่สนิท
ริมฝีปากแตกเป็นร่อง มุมปากมีเลือดแห้งติดเป็นสะเก็ด
น่ากลัวที่สุดคือผม
บนหมอน บนผ้าปู บนปกเสื้อ มีผมร่วงอยู่ทั่ว หัวเธอเหลือเพียงไม่กี่เส้น แนบกับหนังหัวสีเทาอมเขียว
มือข้างหนึ่งโผล่ออกมานอกผ้าห่ม
มือนั้นผอมราวกับกิ่งไม้แห้ง ผิวหนังหย่อนยานห้อยระโยงระยาง เล็บมือคล้ำเป็นสีดำ หลังมือเต็มไปด้วยรอยเข็ม
สายน้ำเกลือยังเสียบอยู่
น้ำตาลกลูโคสหยดลงมาทีละหยด
แต่ของเหลวนั้นเหมือนเข้าไปในตะแกรงรั่ว เอาไว้ไม่อยู่ซึ่งชีวิตของเธอ
แพทย์เวรยืนอยู่ปลายเตียง พลิกแฟ้มประวัติ
เขาทำงานเป็นหมอมานับสิบปี
เคยเห็นคนอ่อนแอ เคยเห็นคนหมดเรี่ยวแรง เคยเห็นคนไข้ที่วันหนึ่งแย่ลงกว่าวันก่อน
แต่ไม่เคยเห็นแบบนี้
สิบวัน
ผู้หญิงวัยกลางคนที่เคยมีพลังเสียงกังวาน กลับถูกฉุดรั้งจนกลายเป็นสภาพนี้
หาสาเหตุไม่พบ
ตรวจเลือด คลื่นไฟฟ้าหัวใจ เอ็กซเรย์ปอด การทำงานของตับ ตรวจเท่าที่ตรวจได้หมดแล้ว
ผลออกมาพอใช้ได้
แต่คนก็ทรุดลงวันแล้ววันเล่า
เหมือนมีอะไรบางอย่างแทรกเข้าไปในร่างกาย ดึงชีวิตออกไปทีละเส้นทีละเส้น
หมอปิดแฟ้ม ถอนหายใจ
ในใจเขารู้ดี
วังซูเฟินคงทนไม่ถึงคืนนี้
นอกประตู หลิว สามีของวังซูเฟิน พิงกำแพงอยู่ มือกำแก้วน้ำเคลือบ
น้ำในแก้วเย็นมานานแล้ว