ทั้งลานบ้านเงียบกริบ
ฉินหวยหรูนั่งอยู่ข้างอ่างน้ำ สมองชาไปหมด
นางค่อย ๆ หันไปมองหน้าประตูบ้านตระกูลเจีย
เจียจางซือหน้านั้นซีดเผือด
นางรีบหดหัวกลับเข้าไป
ปัง!
ประตูใหญ่ถูกนางปิดจากด้านในอย่างแน่นหนา
จ้าวเจ๋งเก็บมีดกลับ
เขาปล่อยมือ
ปังเกิงทรุดลงนั่งในกองปัสสาวะของตัวเอง ตัวสั่นเทา ถึงขั้นร้องไห้ก็ไม่กล้าส่งเสียง
จ้าวเจ๋งดึงแขนเสื้อของปังเกิงมาเช็ดฝุ่นที่มือ
ไม่แม้แต่จะมองฉินหวยหรูที่นั่งเหม่ออยู่ริมอ่างน้ำ เขาหันเดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่ของบ้านตระกูลเจีย
ประตูใหญ่ของบ้านตระกูลเจียปิดสนิท
หลังประตูมีเสียงลากโต๊ะเก้าอี้ดังมา
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจียจางซือกำลังเอาของมาค้ำประตูอยู่ข้างใน
"ไอ้เด็กหมา! กล้าแตะหลานฉันลองดิ!"
เสียงเจียจางซือตะโกนลอดบานประตูออกมา
"กล่องไม่มี! เงินก็ไม่มี! อยากค้นบ้านฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!"
จ้าวเจ๋งหยุดอยู่หน้าขั้นบันได
เขาไม่พูดพล่ามแม้แต่คำเดียว
ยกขาขวา
ปัง!
เตะเต็ม ๆ กลางบานประตู
สลักไม้หักกระเด็นในพริบตา
บานประตูทั้งสองพังกระแทกเข้ากับกำแพง เสียงดังลั่น ปูนตามกำแพงร่วงหล่นลงมาเป็นผง
เก้าอี้ที่ค้ำอยู่หลังประตูพังทลายเป็นชิ้น ๆ
เจียจางซือถูกแรงส่งกระเด็นล้มคว่ำลงไป กองกับพื้นห้องโถงเหมือนถุงขยะ
ทั้งลานบ้านเงียบไปชั่วขณะ
พวกที่แอบดูอยู่หลังหน้าต่างพากันหดคอ
จ้าวเจ๋งก้าวข้ามเศษไม้ เดินเข้าไปในห้องโถง
เจียจางซือล้มลงไปนั่งมืดแปดด้าน นานเท่าไหร่ก็ยังลุกไม่ขึ้น