ยามดึกลงแล้ว
ลมยามดึกพัดผ่านประตูมุขฉลุกลางลาน เข้าไปพาเศษใบไม้แห้งสองสามใบหมุนวนอยู่บนพื้นอิฐสีเขียว
ห้องตะวันออกยังเปิดไฟอยู่
ฉินหวยหรูยืนอยู่ริมเตียง กอดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ไว้ในอ้อมแขน
ตาของเธอแดงก่ำ แต่มือกลับไม่กล้านิ่ง
ความโหดเหี้ยมของเจ้าเจิ้งในวันนี้ เธอเห็นกับตาจริงๆ
ชาจู้นอนคว่ำอยู่กับพื้น
หลิวไห่จงถูกตบหน้า
ขนาดผู้อำนวยการหวังมาแล้ว ยังกดหัวเขาไม่อยู่
คนแบบนี้ ร้องไห้สองสามทีคงไม่รอด
ม่านประตูถูกคนพุ่งเข้ามาเปิดออกทันที
เจียจางซือห่มเสื้อโค้ทฝ้ายเบียดตัวเข้ามา พาความหนาวเหน็บเข้ามาด้วย
นางกวาดตามองผ้าปูที่นอนม้วนบนพื้น ดวงตาสามเหลี่ยมเบิกกว้างทันที
"ขนอะไรขน!"
นางพุ่งเข้าไปดึงเสื้อผ้าในอ้อมแขนฉินหวยหรูออกมา ผ้าฝ้ายเก่าขาดรุ่งริ่งร่วงหล่นลงพื้นเกลื่อนกลาด
"แกบ้านี่! บ้านนี้ลุงใหญ่ลุงสองเป็นคนสั่งให้เราอยู่ ใครบอกให้ย้ายก็ย้ายตามเขางั้นหรือไง!"
ฉินหวยหรูก้มลงเก็บของ เสียงเบาลงมาก
"แม่ วันนี้แม่ไม่เห็นหรือไง เขาเล่นงานชาจู้ขนาดนั้น ยังไล่ผู้อำนวยการหวังกลับไปได้"
นางเงยหน้ามองเจียจางซือ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ถ้าเราไม่ย้าย พรุ่งนี้เขาพาปังเกิงไปส่งสถานีตำรวจจริงๆ นะ"
"เขากล้าสิ!"
เสียงเจียจางซือดังขึ้นทันที
นางนั่งลงกับพื้น นั่งขัดสมาธิ สองมือทุบขาตัวเองดังลั่น
"เหล่าเจีย! ตงซวี่!"
"ลืมตาดูเถอะพ่อลูก!"
"ในลานนี้มีคนรังแกพวกแม่ลูกกำพร้า! เจ้าเจิ้งไอ้คนใจดำ มันจะผลักเราตาย!"
เสียงร้องไห้โหยหวนตัดผ่านราตรีของลานสี่เหลี่ยม
ด้านหลังหน้าต่างไม่กี่บานของลานหน้าและลานกลาง มีสายตามากมายปรากฏขึ้นทันที