ยามเย็น
เจ้าเจิ้งเพิ่งจะเลี้ยวเข้ามาบนถนนหนานลั่วกู่ซ่าง ก็เห็นว่าหน้าประตูโรงแยกมีรถสองล้อคันหนึ่งจอดอยู่
ไม่ใช่รถตำรวจ
ท้ายรถมีกระเป๋าเอกสารหนังสีดำหนีบอยู่ คันรถมีถุงผ้าใบสีเขียวห้อยอยู่
รถของฝ่ายถนน
เจ้าเจิ้งไม่หยุดฝีเท้า มุมปากกระตุกเล็กน้อย
มาแล้ว
ไอ้แก่อี้จงไห่ เจ้านี่ไม่ยอมอยู่นิ่งๆ จริงๆ ด้วย
เดินเข้าประตูโรงแยกไป ที่ลานกลางมีคนยืนอยู่ห้าหกคน
ผู้ชายร่างสูงผอมอายุสามสิบต้นๆ คนหนึ่ง มือถือสมุดเล่มหนึ่ง สวมสูทจงซานสีเทาครึ่งเก่า อกมีเข็มกลัดสีแดงเล็กๆ ปักอยู่
เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายถนน
อี้จงไห่ยืนอยู่ข้างๆ ถือแก้วน้ำเคลือบ ใบหน้าแต่งแต้มรอยยิ้มแบบคนดีประจำซอย
ดูเหมือนใส่ใจหนุ่มๆ ในโรงแยก
แท้จริงแล้วสิ่งที่ยื่นออกมาล้วนเป็นมีดทั้งนั้น
หลิวไห่จงเอามือไขว้หลัง เชิดคอ ท่าทางแบบผู้ใหญ่มาตรวจงาน
หยานปู้กุ้ยหดตัวอยู่ใต้กำแพง ดวงตาหลังแว่นกลอกไปมาอยู่ตลอด
ชาจู้ไม่อยู่
เดาว่ายังอยู่ที่โรงงาน
เจ้าหน้าที่ฝ่ายถนนกำลังคุยกับหลิวไห่จงอยู่
"...ก็แค่ทำความเข้าใจตามปกติ ทางข้างบนมีข้อกำหนด ต้องสำรวจจำนวนคนที่ตกงานในเขตให้ชัดเจน"
หลิวไห่จงพยักหน้าทันที อกผายสูง
"สมควรแล้ว สมควรแล้ว"
"โรงแยกเราให้ความร่วมมือกับงานขององค์กรเสมอมา"
พูดจบ สายตาเหลือบไปที่หน้าประตู
บังเอิญเห็นเจ้าเจิ้งเดินเข้ามาพอดี
เจ้าเจิ้งไม่รีบร้อนที่จะไปสนใจพวกเขา
เขาเดินไปที่อ่างน้ำ เปิดก๊อกน้ำ ค่อยๆ ล้างมือ
น้ำเย็นไหลพรากๆ ลงมา
สายตาของคนไม่กี่คนในลาน ก็พากันมองมาที่เขา
อี้จงไห่เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
"โอ้ เจ้าเจิ้งกลับมาแล้วเหรอ"