เข้าวันทำงานที่สามอย่างเป็นทางการ
ตอนที่เจ้าเจิ้งไปถึงโกดัง ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว
เขาหยิบกุญแจมาไขประตูเหล็ก แล้วเปิดสมุดบัญชีเมื่อวานขึ้นมาดูก่อน
กระดาษเปล่า 320 ชั่ง
เศษแก้ว 108 ชั่ง
เหล็กเหลือใช้ 463 ชั่ง
ตัวเลขตรงกันหมด
เขาปิดสมุดบัญชี แล้ววางกลับที่เดิม
ข้างนอกมีเสียงล้อรถเข็นทับแผ่นหินดังมา
รถเข็นคันแรกของวันมาถึงแล้ว
คนเข็นเป็นผู้ชายวัยสี่สิบกว่า
เสื้อโค้ทฝ้ายสีน้ำเงิน ปลายแขนสึกขาวจนเห็นด้าย ใบหน้าไม่ได้ดุดันอะไร แต่แววตาคมกริบเหลือเกิน
หม่าเต๋อไฉ
พนักงานรับซื้อรุ่นเก๋าของสถานี ทำงานมาเจ็ดแปดปีแล้ว
ก่อนลุงจางจะออกไป เขาพูดถึงคนนี้เป็นพิเศษ
"หม่าเต๋อไฉปากจัด แต่ฝีมือเรื่องตาชั่งยิ่งจัดกว่า"
"จับตาดูมันไว้ให้ดี"
ตอนนั้นเจ้าเจิ้งฟังแล้วก็เข้าใจทันที
คำพูดนี้ถอดความออกมาได้สี่คำ
มือไม่สะอาด
หม่าเต๋อไฉจอดรถเข็นไว้หน้าประตูโกดัง แล้วปัดฝุ่นบนมือทิ้ง
"โอ๊ะ น้องเจิ้งมาถึงเช้าจังเลยนะ"
เจ้าเจิ้งไม่รับลูกนี้ สายตาจ้องไปที่รถเข็น
ถุงป่านสองใบ อวบอ้วนเต่งตึง
หนังสือพิมพ์เก่ามัดหนึ่ง
แล้วก็ท่อเหล็กอีกสองสามท่อน มัดด้วยเชือกป่าน
หม่าเต๋อไฉล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้
"ของที่รับมาวันนี้"
"กระดาษเปล่า 52 ชั่ง เหล็กเหลือใช้ 102 ชั่ง 9 ตำลึง"
เจ้าเจิ้งรับกระดาษมา กวาดตามองหนึ่งที
102 ชั่ง 9 ตำลึง?
เขามองท่อเหล็กสองสามท่อนนั้น แล้วก็มองถุงป่านสองใบ
ชาติก่อนอยู่วงการมาเกินยี่สิบปี ของหนักกี่ชั่ง กี่ตำลึง แค่พาดูด้วยสายตาก็รู้ในใจแล้ว
รถเข็นคันนี้ เหล็กน่ะ เกินแปดสิบชั่งไปไม่ได้หรอก