สายแล้ว พระอาทิตย์ขึ้นสูงเกือบเที่ยง
เจ้าเจิ้งลืมตาขึ้นมา ลานบ้านเงียบสงบจนได้ยินแต่เสียงลม
คนที่ควรไปทำงานก็ไปทำงาน
คนที่ควรไปโรงเรียนก็ไปโรงเรียน
เขาพลิกตัว นอนต่ออีกสองนาที
วันนี้วันหยุด ไม่ต้องไปสถานี
ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เจ้าเจิ้งผลักประตูออกมา
ใต้ชายคาลานหน้ามีพวกแม่บ้านนั่งอยู่หลายคน มือก็เย็บพื้นรองเท้า ปากก็ไม่หยุดพูด
หลี่ชุยฮวาก็นั่งอยู่ด้วย
ตาของนางยังแดงอยู่
โจวต้าจ้วงจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา สถานีตำรวจก็ไม่มีข่าวคราวใด ๆ
คนเป็นอยู่ก็ไม่เห็นตัว ตายก็ไม่เห็นศพ ช่วงนี้ทั้งวันนางเหมือนคนเสียสติ
เจ้าเจิ้งเดินผ่านพวกนางไป
เสียงพูดคุยลดลงทันที
พอเขาก้าวออกจากประตูลานบ้าน เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เจ้าเจิ้งไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง
อยากนินทาก็นินทาไป
ต่อให้พูดจนดอกไม้ร่วง ก็กัดเนื้อหนังเขาสักเส้นไม่ขาด
ออกจากหนานลั่วกู่ซ่าง เขาแวะร้านขายของชำของรัฐ ซื้อเหล้าขาวสามลี่จิน
จากนั้นก็ไปที่เคาน์เตอร์อาหารปรุงสำเร็จร้านข้าง ๆ ซื้อหมูเค็มครึ่งจิน
สุดท้ายเลี้ยวเข้าซอย หาร้านขายของทอดของคุณลุงคนหนึ่ง ชั่งถั่วลิสงคั่วสองลี่
ของไม่มากมายอะไร
แต่ในยุคแบบนี้ การถือเหล้าและเนื้อไปเยี่ยมถึงบ้าน ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว
บ้านลุงจางอยู่ทางตะวันออกของหอกลอง
เลี้ยวสองซอยก็ถึง
บ้านชั้นเดียวครึ่งห้อง
ประตูลานบ้านไม่ไถ้ลง แตะเบา ๆ ก็เปิด
เจ้าเจิ้งเคาะสองที