"มีทางเลือกสองทาง หนึ่ง เอาโฉนดที่ดินกับพยานไปแจ้งตำรวจ แจ้งเรื่องบ้าน ข้าวของ กล่อง และเรื่องทะเลาะวิวาทให้หมด แล้วจะจัดการยังไง ให้ตำรวจสืบสวนเอง"
"สอง ใช้การไกล่เกลี่ยภายในโรงงานก่อน พวกเขาคืนของ แล้วจ่ายค่าชดเชยให้แกทั้งค่าใช้พื้นที่บ้าน ค่าเสียหายเฟอร์นิเจอร์ ค่าลำบากจากการขนย้าย และค่าความเสียหายของข้าวของ แกออกหนังสือชี้แจง เขียนให้ชัดว่ายินดีจะให้ไกล่เกลี่ยก่อน ไม่ริอ่านแจ้งตำรวจ"
เขายื่นมือไปเคาะโต๊ะเบา ๆ
"ต้องเขียนให้ชัดด้วยว่า ค่าชดเชยเป็นความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ค่าปรับของฝ่ายรักษาความปลอดภัย และไม่ใช่การจ่ายเงินเพื่อซื้อความสงบ ใครไม่ยินดีก็ไม่ต้องเซ็น แกไม่ยอมความก็ไปแจ้งตำรวจได้"
เจ้าเจิ้งถามขึ้นว่า "ถ้าพวกเขาเขียนใบรับสภาพแล้วไม่ยอมจ่ายล่ะ?"
"ก็เพิ่มเงื่อนไขในหนังสือชี้แจง ชำระตามกำหนด แกไม่ไปเอาความอีก ถ้าผิดนัด การไกล่เกลี่ยครั้งนี้เป็นโมฆะ"
หวังเจี้ยนกั๋วมองเขาแวบหนึ่ง
"จะเลือกทางไหน แกตัดสินใจเอง"
เจ้าเจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง
"ขอไกล่เกลี่ยก่อน" เจ้าเจิ้งเอ่ยขึ้น "ให้พวกเขาเลือกเอง"
ไม่ถึงสองนาที อี้จงไห่ ชาจู้ ฉินหวยหรูก็ถูกพาเข้ามาในห้องสอบสวนอีกครั้ง
สีหน้าของทั้งสามคนคนหนึ่งแย่กว่าคนหนึ่ง
อี้จงไห่เดินนำหน้า ฝีเท้ายังทรงตัวอยู่ แต่ใต้ตาคือเส้นเลือดฝอยเต็มไปหมด
ชาจู้เดินกะเผลก พลาสเตอร์ยาที่ปิดปากเบี้ยวไปข้างหนึ่ง แต่ก็ไม่ไหว้ที่จะจัดให้เข้าที่
ฉินหวยหรูเดินอยู่ท้ายสุด เปลือกตาบวมแดง นิ้วมือกำชายเสื้อไว้แน่น
หวังเจี้ยนกั๋วไม่ให้พวกเขานั่ง
"สองทาง"
เขาพูดสั้น ๆ
"เจ้าเจิ้งออกหนังสือยกโทษ เรื่องนี้เก็บไว้ที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยก่อน"
"เจ้าเจิ้งไม่ยกโทษ ส่งตัวสถานีตำรวจเขต"
ชาจู้ขยับริมฝีปาก
เมื่อกี้เขารับผิดแทนฉินหวยหรูเพราะหัวร้อนไปแล้ว