เจียจางซือขยับตัวเร็วกว่าใคร
เพลงระดมทุนเพิ่งจบ ทุกคนในลานยังตั้งสติไม่ทัน นางก็เด้งตัวออกจากเก้าอี้พังๆ แล้ว
พุ่งชนแบบหมูป่าบ้าด้วยประการทั้งปวง กระแทกเข้าที่เอวของหยานปู้กุ้ยเต็มๆ
หยานปู้กุ้ยล้มทั้งเก้าอี้ลงไปกองกับพื้น
แว่นตาแทบกระเด็นหลุด
ยังไม่ทันได้ด่า ก็เห็นเจียจางซือสองมือกวาดลงบนโต๊ะ
ธนบัตรต้าถวนเจี๋ย
แบงค์เศษ
เหรียญสตางค์
ทั้งหมดถูกนางกวาดเข้ากอดไว้ในอกหมด
"ของฉัน!"
"นี่เป็นของตระกูลเจีย!"
เจียจางซือกอดเงินไว้ ไม่คิดชีวิตวิ่งพรวดเข้าบ้าน
ช้าไม่ได้
เร็วได้เปรียบ
การกระทำครั้งนี้ ทำเอาคนทั้งลานตะลึงงัน
"เฮ้ย! เฮ้ย—!"
หยานปู้กุ้ยลุกขึ้นจากพื้น เสียงแตกพร่าเพราะความรีบร้อน
"เจียจางซือ! เงินหนึ่งหยวนของฉัน..."
ปัง!
เจียจางซือวิ่งพรวดเข้าบ้านไปแล้ว ประตูไม้ปิดลง ข้างในยังมีเสียงดังครืน—ลงกลอนประตู
หยานปู้กุ้ยยืนหน้าประตูบ้านตระกูลเจีย นิ้วชี้จิ้มไปที่บานประตู หน้าซีดเขียวเหมือนขี้เถ้าถ่านใต้เตา
หนึ่งหยวนนะ
นั่นมันหนึ่งหยวน
เขารู้สึกเจ็บจนหายใจไม่ทั่วท้อง เหมือนมีใครมาเฉือนเนื้อที่หน้าอกไปหนึ่งชิ้น
"ยายบ้านี่!"
หยานปู้กุ้ยสบถเสียงเบา
แต่ทำได้แค่เสียงเบาเท่านั้น
ด่าเสร็จ เขาก็หันกลับไปมองที่ลานกลางอีกครั้ง
สีหน้าหลิวไห่จงยิ่งแย่ไปกว่าเขาอีก