ตอนเที่ยง
คนในสถานีพากันไปโรงอาหารโรงงานข้างๆ เพื่อซื้อข้าวเที่ยง
ลานบ้านว่างลงทันที เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านหลังคาเหล็กลูกฟูก
เจ้าเจิ้งไม่ได้ไป
เขาปิดประตูเหล็กครึ่งบานของโกดัง หยิบซาลาเปาร้อนๆ ออกจากมิติ แบ่งครึ่งแล้วค่อยๆ กิน
กินเสร็จ เขาเช็ดมือที่กางเกง แล้วเดินลึกเข้าไปในโกดัง
กองเหล็กเหลือใช้อยู่ติดกำแพงด้านเหนือ
สิ่งนั้น ถูกกดทับอยู่ด้านล่างสุด
ท่อเหล็กงอสองสามอันทับอยู่ บนนั้นยังมีตะกร้าเศษเหล็กผ่าซีกครึ่งใบ เจ้าเจิ้งย่อตัวลง ขยับทีละอัน แล้วเขี่ยเศษเหล็กไปไว้ข้างๆ
สิ่งนั้นโผล่ออกมา
ขนาดเท่าจาน
เป็นก้อนดำๆ ด้านนอกหุ้มด้วยสนิมหนาและคราบสกปรก มองเผินๆ ก็ไม่ต่างจากก้อนเหล็ก
เจ้าเจิ้งยื่นมือหยิบขึ้นมา
ความรู้สึกแรกคือหนัก
เขาชั่งน้ำหนักด้วยมือ สายตาหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ของสิ่งนี้ไม่ปกติ
เจ้าเจิ้งหยิบมีดพับออกจากกระเป๋า ใช้ปลายมีดกรีดเบาๆ ไปตามขอบมุม
สนิมดำด้านนอกเปิดออก
ข้างใต้ไม่ใช่เศษเหล็กสีเทา
เป็นสีเขียวอมน้ำเงินหม่นๆ
เขาเปลี่ยนตำแหน่งกรีดอีกจุด
ใต้สีเขียวอมน้ำเงิน มีแสงทองแดงเข้มๆ ทะลุออกมาอย่างเลือนลาง
เจ้าเจิ้งไม่รีบร้อน
เขาพลิกสิ่งนั้นกลับด้าน ใช้นิ้วเช็ดดินแห้งๆ ที่ก้น
ด้านล่างแบนเรียบ
มีตัวหนังสือ
คราบสกปรกติดแน่นมาก ใช้ปลายมีดแคะออกทีละนิด จึงเห็นรอยเส้นที่ลึกชัดเจน