พูดจบก็เคลื่อนไหวทันที
ชายแผลเป็นจากมีดรู้สึกแค่ตาแป๊บเดียว
วินาทีถัดมา ข้อมือถูกจับไว้ แขนทั้งข้างเหมือนถูกคีมเหล็กหนีบ
แคร๊ก
ข้อเคลื่อน
มีดพับร่วงลงพื้น
ชายแผลเป็นจากมีดยังไม่ทันได้ร้อง เจ้าเจิ้งก็แนบชิดมาถึงหน้า
ประกายเย็นเฉียบวาบหนึ่ง
ชายแผลเป็นจากมีดเบ้าตากว้างโพลง ลำคอเหลือเพียงเสียงหายใจขัด ๆ ครึ่งท่อน
ร่างอ่อนระโหยโรยแรงลง
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ถึงสองวินาที
รอยยิ้มบนใบหน้าหม่าเต๋อไฉแข็งทื่อ
เขามองร่างชายแผลเป็นจากมีดที่ทรุดลง สมองตึ้บไปชั่วขณะ
หนี!
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ร่างก็หมุนตัวพุ่งออกไปแล้ว
แต่ก้าวได้แค่สามก้าว ท้ายทอยก็ถูกคว้าไว้
ปัง!
ทั้งตัวกระแทกเข้ากับกำแพง
หม่าเต๋อไฉตาพร่าไปหมด ขาทรุดลงทันที
คมมีดเย็นเฉียบแนบอยู่ที่ข้างคอ
เสียงเจ้าเจิ้งต่ำมาก
“ของที่สถานีรับซื้อของเก่า ส่งออกทางเส้นไหน?”
หม่าเต๋อไฉฟันกระทบกัน
“ผม… ผมเป็นแค่คนรับจ้างส่งของ…”
คมมีดกดเข้าไปอีกนิด
หม่าเต๋อไฉพังทลายทันที
“นอกประตูอันติ้งเหมิน!”
“ตรอกโรงเป็ดขึ้นไปทางเหนือ มียุ้งฉางร้าง!”
“ของทั้งหมดส่งไปไว้ที่นั่น!”
เจ้าเจิ้งหรี่ตาลง
“กี่คน?”
“เจ็ดแปดคน”
“มีคนเฝ้า”
“ทองแดง ดีบุก วัสดุโรงงาน อยู่ที่นั่นหมด”
เสียงหม่าเต๋อไฉสั่นเครือ
“ผมรู้แค่นี้จริง ๆ”
เจ้าเจิ้งถามต่อ “ใครได้ส่วนแบ่งมากสุด?”
หม่าเต๋อไฉกลืนน้ำลาย
“พี่แผลเป็นได้สามส่วน”
“คนเบื้องบนได้ห้าส่วน”
“ที่เหลือ แบ่งให้พวกเราที่รับของ”
“คนเบื้องบนเป็นใคร?”
“ผมไม่รู้!”
หม่าเต๋อไฉแทบร้องไห้
“ไม่รู้จริง ๆ!”
“พี่แผลเป็นไม่เคยเอ่ยชื่อ พวกเราแค่ส่งของ!”