บ้านหลังในยังมีไฟสว่างอยู่
อี้จงไห่เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติขึ้นมาในใจ
ป่านนี้แล้ว ทำไมคุณยายยังไม่นอนอีก?
ปกติคุณยายนอนเร็ว ฟ้ามืดก็ล้มตัวลงนอนแล้ว
วันนี้กลับแปลก
ไฟยังเปิดอยู่
ในห้องไม่มีเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย
อี้จงไห่ยกมือเคาะสองครั้ง
"คุณยาย?"
อีกสักพักใหญ่ ภายในห้องถึงได้ส่งเสียงแหบพร่าแผ่วเบาออกมา
"เข้ามาเถอะ"
อี้จงไห่ผลักประตูเข้าไป
ทันทีที่เห็นคนบนเตียง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
ยายหูหนวกนั่งอยู่ที่ขอบเตียง
ผมเผ้ายุ่งเหยิง เส้นผมสีเทาปนขาวกระเซอะกระเซิงติดอยู่ข้างแก้ม
ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เบ้าตาเป็นร่องลึก ข้างใต้มีรอยคล้ำดำเขียว
ใบหน้าแก่ๆ ใบนั้นเดิมทีก็ผอมอยู่แล้ว
ตอนนี้ดูเหมือนถูกอะไรบางอย่างดูดจนแห้งเหี่ยว เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเท่านั้น
มือของนางถือแก้วน้ำเคลือบอยู่ ยังสั่นเทาไม่หยุด
อี้จงไห่ตกใจในใจ
"คุณยาย!"
"ท่านเป็นอะไรไป?"
ยายหูหนวกค่อยๆ หันหน้ามา
ดวงตาที่ขุ่นมัวจ้องมองเขา
ริมฝีปากขยับอยู่นาน กว่าจะเอ่ยคำออกมาได้
"นอนไม่หลับ"
เสียงแหบแห้งและแผ่วเบา
เหมือนกระดาษทรายขัดกับพื้นโต๊ะ
อี้จงไห่รีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
"เมื่อคืนนอนไม่สบายหรือ?"
ยายหูหนวกจ้องมองเขา ในแววตามีความหวาดหวั่นจนพูดไม่ออก
นางพูดทีละคำ ทีละประโยค
"สองวันแล้ว"
"ไม่เคยหลับตาลงแม้แต่ครั้งเดียว"
——
ยามเช้า
อี้จงไห่ให้ฉินหวยหรูไปช่วยลาโรงงานให้ ส่วนตัวเองค่อยไปทีหลัง
เขาต้องพายายหูหนวกไปโรงพยาบาลก่อน
ในบ้านหลังใน
ยายหูหนวกนั่งอยู่ที่ขอบเตียง สองมือกำมุมผ้าห่มไว้แน่น
สองวันสองคืนไม่ได้หลับตา