โรงพยาบาลดาวแดง
ผู้อำนวยการหวังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ สายตาจ้องเพดานอยู่นาน ไม่ขยับแม้แต่นิด
น้ำตาลกลูโคสถูกหยอดไปแล้วสองขวด หลังมือเขียวช้ำเป็นจ้ำ
พยาบาลเพิ่งจะวัดไข้ให้เธอเสร็จ
สามสิบห้าองศาแปด
ต่ำเกินไป
หมอตรวจไปทั่วตัวก็ไม่พบโรคอะไรใหญ่โต
หัวใจและปอดปกติ
อวัยวะภายในไม่มีปัญหา
ความดันต่ำไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ต่ำถึงขั้นลุกจากเตียงไม่ได้
แต่ในใจผู้อำนวยการหวังเองรู้ดี
เธอไม่ได้เหนื่อย
ไม่ใช่โรคธรรมดาทั่วไปด้วย
เธอลองกำมือ
นิ้วทั้งห้าสั่นอยู่นาน กว่าจะกำเข้าได้อย่างฝืนๆ
เมื่อวานก่อน เธอยังตบโต๊ะในออฟฟิศได้ ยกแก้วชากระบอกขว้างใส่คนได้
วันนี้ เธอเปิดผ้าห่มเองยังไม่ได้เลย
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือผม
ตอนเช้าพยาบาลหวีผมให้เธอ หวีเพิ่งจะผ่านไปสามครั้ง หมอนก็เต็มไปด้วยเส้นผมที่ร่วง
ดำบ้าง ขาวบ้าง ปนกันไปหมด
ดูแล้วขนลุก
พยาบาลปากบอกว่า "คงเป็นเพราะพักผ่อนไม่พอ" แต่มือสั่นจนเห็นได้ชัด
ผู้อำนวยการหวังหลับตา
หน้าของหนุ่มน้อยคนนั้นเมื่อคืน ลอยขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
ตั้งแต่ได้เจอเขา ร่างกายเธอก็เริ่มทรุดลงเรื่อย ๆ
เหมือนมีอะไรสักอย่าง กำลังถูกดึงออกจากซอกกระดูก ทีละนิด ทีละน้อย
ผู้อำนวยการหวังนิ้วมือกำผ้าปูที่นอน เล็บกดลึกเข้าไปในเนื้อผ้า
อีกฝั่งหนึ่ง
เจ้าเจิ้งไม่คิดถึงผู้อำนวยการหวังเลยแม้แต่น้อย
หลังจากกลับมาจากปากตรอก เขาแวะไปที่สหกรณ์แดงดาวทางตะวันออกของหนานลั่วกู่ซ่างก่อน
หน้าประตูสหกรณ์มีป้ายไม้เก่า ๆ แผ่นหนึ่ง
ลมพัดแล้วส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
หลังเคาน์เตอร์มีผู้หญิงอ้วนวัยสี่สิบกว่า ๆ นั่งอยู่ กำลังถั่วลิสงดูหนังสือพิมพ์