พอคำนี้หลุดออกมา มือของอี้จงไห่ที่วางอยู่บนวงกบประตูก็ชะงักค้าง
ชาจู้อ้าปากจะพูด แต่ก็ไม่กล้าต่อความ
ฉินหวยหรูกวาดตามองไปที่อี้จงไห่ก่อน
พอเห็นว่าอี้จงไห่ไม่ยอมลดราวาศอก น้ำตาของนางก็เอ่อล้นในทันที
นางเดินออกมาจากหน้าประตู สองมือบีบชายเสื้อไว้แน่น เสียงแหบพร่า
"ผู้ดูแลคนโต ช่วยฉันด้วยเถอะ"
"ตงซวี่ไม่อยู่แล้ว ผู้หญิงอย่างฉันไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ"
"ถ้าเรื่องมันลุกลามไปถึงสถานีตำรวจ ปังเกิงจะเอาอย่างไรต่อดีล่ะ?"
"เมื่อก่อนท่านรักตงซวี่มากที่สุด ท่านจะมองตระกูลเจียเราถูกเบียดจนตายไม่ได้นะ"
คำพูดนี้อ่อนหวานนัก
แต่ทุกตัวอักษรมันเสียดแทงเข้าไปในหัวใจของอี้จงไห่
ตงซวี่
ปังเกิง
การเลี้ยงดูยามแก่
มุมปากของอี้จงไห่กระตุกเล็กน้อย
เขาจะไม่เอาเงินออกมาเป็นอันขาด
ห้าสิบหยวนไม่ใช่เงินน้อย ๆ
แต่ตระกูลเจียจะต้องไม่เกิดเรื่อง
ถ้าตระกูลเจียแตกคอกัน แผนการเลี้ยงดูยามแก่ที่เขาคิดคำนวณมาหลายปีก็จะพังครึ่งหนึ่ง
ที่แย่กว่านั้นคือวันนี้มีคนทั้งลานมองอยู่
ถ้าเขาผู้ดูแลคนโตแม้แต่ฉินหวยหรูก็ยังปกป้องไม่ได้ แล้วต่อจากนี้ใครจะฟังเขาพูด?
ความอึดอัดในใจอี้จงไห่มันตันจนเจ็บไปถึงทรวงอก
ชาจู้ตอนนี้ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้าง
"พี่ฉิน อย่าร้องไห้สิ"
เขาพูดพลางล้วงกระเป๋าของตัวเอง
พอคลำเข้าไปหนึ่งที สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
กระเป๋าซ้าย
กระเป๋าขวา
กระเป๋าในเสื้อโค้ทฝ้าย
คลำไปคลำมาจนทั่ว ได้แค่แบงค์เศษกำหนึ่งกับธนบัตรต้าเจี๋ยสองสามใบ
หน้าของชาจู้แดงก่ำด้วยความอับอาย