ฉินหวยหรูอุ้มปังเกิงออกจากบ้านตระกูลเจียมา
มือขวาของปังเกิงพันด้วยผ้าขี้ริ้ว นิ้วทั้งสี่บวมขึ้นสูง เลือดยังซึมออกจากซอกนิ้ว เจ็บจนเด็กร้องงอแงตลอดทาง น้ำตาและน้ำมูกเปื้อนหน้าเลอะเทอะ
ฉินหวยหรูก้มลงไปมอง แล้วตาก็แดงขึ้นมาอีก
มือแบบนี้ ต้องไปโรงพยาบาล
แต่ในกระเป๋าเธอไม่มีเงินสักแดงเดียว
ทางเจียจางซือยิ่งไม่ต้องหวัง
จะให้ดึงเงินสักแดงเดียวจากมือเจียนั่น เหมือนกับจะเฉือนเนื้อเธอเลยทีเดียว
ฉินหวยหรูกัดริมฝีปาก อุ้มปังเกิงเลี้ยวไปที่ห้องของชาจู้
ในห้อง
ชาจู้นั่งจ้องชามข้าวโพดบดครึ่งชามอย่างเหม่อลอย
ไม่ใช่ว่าไม่หิว
แต่กระเป๋าสตางค์สะอาดกว่าก้นหม้ออีก
ไม่ต้องพูดถึงน้ำมันหมูเลย แค่จะโรยเกลือเพิ่มสักเม็ดลงในข้าวโพดบด เขายังต้องคิดแล้วคิดอีก
ก๊อก ๆ ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ชาจู้เงยหน้าขึ้นถาม "ใครเอ่ย?"
"จู้จื่อ..."
พอเสียงฉินหวยหรูดังขึ้น ชาจู้ก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที
ความเร็วขนาดนั้น เร็วกว่าตอนได้ยินเสียงเรียกไปกินข้าวเสียอีก
ประตูเปิดออก
ฉินหวยหรูอุ้มปังเกิงยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาแดงก่ำ
ปังเกิงยื่นมือที่บาดเจ็บไปข้างหน้า ผ้าขี้ริ้วที่พันไว้เริ่มเปื้อนสีแดงคล้ำ นิ้วทั้งสี่บวมเหมือนแครอทจิ๋ว
"จู้จื่อ มือปังเกิงบาดเจ็บ ต้องไปโรงพยาบาล..."
สีหน้าชาจู้เปลี่ยนไปทันที
"โว้ย! ใครทำวะ? บวมขนาดนี้เลย!"
เขารีบรับปังเกิงมาอุ้ม ดูไปสองตา แล้วก็สูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าปากตัวเอง
"แบบนี้รอไม่ได้นะ ถ้าโดนกระดูกไปด้วย ล่ะก็ นิ้วจะงอไม่ตรง งานนี้จบกันเลยไหมล่ะ"
ปังเกิงเจ็บจนหายใจกระตุกเป็นจังหวะ
ฉินหวยหรูก้มหน้าน้ำเสียงเบาลงไปอีก
"จู้จื่อ ฉันไม่มีเงินในมือเลย"
ชาจู้เพิ่งจะยกมือทุบหน้าอกรับรอง คำพูดที่ว่า "เดี๋ยวฉันหาทางเอง" ยังไม่ทันได้หลุดออกจากปาก ก็ถูกคำว่า "ไม่มีเงิน" สองคำนั้นอุดตันอยู่ที่คอเสียก่อน
สีหน้าเขาฉายแววไม่สู้ดีนัก โดยเฉพาะฉินหวยหรูยังยืนอยู่ที่หน้าประตู ต่างตาอ้อนวอนมองเขาอยู่เลย