หลังจากพักฟื้นกันหนึ่งวันหนึ่งคืน อาการบาดเจ็บของทหารใหม่ก็ทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด
วันต่อมา ฟางกุ้ยสั่งให้กองทัพมุ่งหน้าไปยังด่านสือหยางต่อ
เพื่อดูแลทหารบาดเจ็บเหล่านี้ เขาจึงลดฝีเท้าการเดินทัพลง ระยะทางไม่ถึง 80 ลี้กลับใช้เวลาเกือบสามวันกว่าจะไปถึง
ตลอดสามวันนั้น นอกจากเจียงซิงวั่งที่กระดูกหักไปสิบกว่าท่อนแล้ว อาการบาดเจ็บของทหารใหม่คนอื่น ๆ ก็แทบจะหายดีแล้ว
ยามพลบค่ำของวันที่สาม ด่านสือหยางซึ่งตั้งอยู่ระหว่างภูเขาสูงสองลูกก็ปรากฏอยู่ลิบ ๆ ในสายตา
ฟางกุ้ยไม่ได้รีบร้อนเข้าไปในด่าน แต่สั่งให้เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาพักผ่อนอีกครั้ง รอรุ่งเช้าพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางต่อ
เมื่ออยู่ใกล้ด่านสือหยาง ทหารทั้งหลายก็คลายความระแวดระวังลงอย่างเห็นได้ชัด
แม้จะจัดเวรยามในยามค่ำคืนไว้แล้ว แต่ทหารที่เข้าเวรกลับไม่ได้ทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่ พอถึงช่วงดึกก็พากันหาที่งีบหลับ
บางคนถึงกับจับกลุ่มเล่นไพ่นกกระจอกกัน
ฟางกุ้ยรู้เรื่องเหล่านี้ดี ทว่ากลับไม่แสดงท่าทีใด
ในความคิดของเขา สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้ด่านสือหยางมากแล้ว คงไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น
ราวปลายยามไฮ่ ค่ายทั้งค่ายตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนรวมถึงผู้รับหน้าที่เฝ้ายามต่างหลับใหลไปแล้ว
ภายในค่ายของหมู่สิบที่หก ลู่เฟิงเหนียนซึ่งกำลังหลับสนิทพลันลืมตาขึ้น
เขาพลิกตัวลุกพรวด คว้าคันธนูและดาบกวาดสารทที่วางอยู่ข้างเตียงไว้ในมือ
การเคลื่อนไหวของเขาไม่เบานัก หวังเถี่ยจู้ที่นอนอยู่ข้าง ๆ จึงสะดุ้งตื่น