ผู้อาวุโสผู้มอมแมมส่ายหน้า “เหตุที่อาจารย์คำนวณชะตาของลู่เฟิงเหนียนไม่ได้
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะดวงชะตาของลู่เฟิงเหนียนแปลกประหลาด
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ที่นี่อยู่ใกล้สนามรบด่านสือหยาง มีทหารของต้าชิ่งและต้าโจวล้มตายอยู่ที่นี่มากมาย พลังอำมหิตจึงเข้มข้นเกินไป
อาจารย์สอดส่องชะตา ย่อมถูกพลังอำมหิตเหล่านี้กัดกร่อนได้ง่าย”
ชิวชิงไป๋เงียบงันลง สีหน้าเผยความผิดหวัง
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้อาวุโสผู้มอมแมมก็กล่าวเสริม “ถึงอย่างนั้น ต่อให้เจ้าเด็กนี่อย่างลู่เฟิงเหนียนไม่อาจก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญได้ในวันหน้า เขาก็ต้องได้เป็นขุนนางใหญ่ มีชีวิตสุขสบายไร้กังวล เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเขา”
ชิวชิงไป๋ทอดสายตาไปยังที่ไกลอีกครั้ง
ตรงนั้น ทหารใหม่หายลับไปแล้ว
ผู้อาวุโสผู้มอมแมมกล่าวต่อ “ศิษย์ ข้าเพิ่งทุ่มเทกำลังทั้งหมดคำนวณดวงชะตาให้ลู่เฟิงเหนียน เรื่องที่เจ้ารับปากข้าไว้ ห้ามกลับคำเป็นอันขาด”
ชิวชิงไป๋เหม่อมองไปยังที่ไกล ไม่ได้ตอบอะไร
ผู้อาวุโสผู้มอมแมมลังเลเล็กน้อย “หากวันหน้าลู่เฟิงเหนียนได้เป็นขุนนางใหญ่ ย่อมมีภรรยาสามอนุสี่คน เขาต้องลืมเจ้าแน่
ระหว่างเจ้ากับเขาคงไม่มีวันได้เกี่ยวข้องกันอีก ลืมเขาเสียเถอะ”
ชิวชิงไป๋หันกลับมา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม “ท่านไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้กับข้า ข้ารับปากท่านแล้วว่า หากจะไปกับท่าน ข้าก็จะไป
วันหน้าลู่เฟิงเหนียนจะเป็นอย่างไร ข้าไม่รู้ และข้าก็ไม่คิดจะใส่ใจ
ข้ารู้เพียงว่า วันนั้นเขาไปตระกูลกัวจริง ๆ เขาไปหาข้าจริง ๆ