ดวงตะวันคล้อยต่ำ
ในป่าห่างจากปากหุบเขาหินดำราว 30 จั้ง มีคนกว่าสองร้อยคนซุ่มซ่อนอยู่เงียบ ๆ
ชายผู้เป็นหัวหน้ามีใบหน้าเหลี่ยม ไหล่กว้าง สวมเกราะอ่อน ที่แท้คือเจียงเทียนไป๋ เชียนฮู่แห่งกองทัพเฮยเฟิง
เจียงเทียนไป๋ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ จับตามองปากหุบเขาหินดำจากระยะไกล
บริเวณปากหุบเขามีชายฉกรรจ์เข้าออกอยู่เป็นระยะ พวกเขาคือผู้ใต้บังคับบัญชาของลู่เฟิงเหนียน
“ท่านเชียนฮู่ ข้าได้ทำตามคำสั่งของท่าน ส่งข่าวไปให้ลูกพี่ลูกน้องของข้าแล้ว
คืนนี้เขาจะซุ่มอยู่ข้างกายลู่เฟิงเหนียน ขอเพียงทางเราลงมือ จู่โจมหุบเขาหินดำโดยไม่ให้พวกมันตั้งตัว เขาก็จะลงมือพร้อมกัน ลอบโจมตีลู่เฟิงเหนียน
ถึงจะสังหารลู่เฟิงเหนียนด้วยดาบเดียวไม่ได้ อย่างน้อยก็ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้” เยี่ยนซื่อ่ยืนอยู่ข้างเจียงเทียนไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
เจียงเทียนไป๋เผยสีหน้ายินดี “ดี หากกำจัดลู่เฟิงเหนียนได้อย่างราบรื่น เชียนฮู่ผู้นี้ไม่ปล่อยให้เจ้าเสียเปล่าแน่”
เยี่ยนซื่อยินดีอย่างยิ่ง รีบประสานมือคารวะ “ขอบคุณท่านเชียนฮู่”
เจียงเทียนไป๋ตบไหล่เยี่ยนซื่อ “เจ้ามีหัวคิด ทำงานก็คล่องแคล่ว จงติดตามข้าให้ดี อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด”
เยี่ยนซื่อมีสีหน้าปลาบปลื้มยิ่งกว่าเดิม “ข้าผู้น้อยขอสาบานว่าจะภักดีต่อท่านเชียนฮู่จนตัวตาย”
เจียงเทียนไป๋พยักหน้า “หลังสังหารลู่เฟิงเหนียนและกวาดล้างค่ายเซียนเติงแล้ว เจ้าจงพาลูกพี่ลูกน้องมาหาข้า