เยี่ยนซื่อชะงักลังเลเล็กน้อย “ข้ามาหาพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เพราะอยากฟังความเห็นของเขา”
เยี่ยนซานขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวอะไร
ลู่เฟิงเหนียนเอ่ยเสียงต่ำ “เจียงเทียนไป๋ส่งเจ้าออกมา เก้าในสิบส่วนย่อมได้รับคำสั่งจากจ้าวเป่ยวั่ง
เจ้ารับปากไปแล้ว แต่กลับทำไม่ได้
ไม่เพียงเจียงเทียนไป๋จะไม่ปล่อยเจ้าไป จ้าวเป่ยวั่งเองก็คงหมายหัวเจ้าไว้เช่นกัน
เรื่องนี้ ต่อให้เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ก็คงแก้ไขไม่ได้”
ใบหน้าเยี่ยนซื่อซีดเผือด สายตาหันไปหาเยี่ยนซาน
เยี่ยนซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองลู่เฟิงเหนียน “เจ้าคงมีวิธี จ้าวเป่ยวั่งเอื้อมมือไปไม่ถึงค่ายเซียนเติงของเจ้า”
ลู่เฟิงเหนียนถอนหายใจแผ่วเบา “เยี่ยนซาน วัน ๆ คิดแต่จะฆ่าข้า พอน้องชายลูกพี่ลูกน้องของเจ้ามีเรื่อง กลับคิดให้ข้าช่วยเสียอย่างนั้น
เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโง่ที่ถูกเอาเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว?”
เยี่ยนซานหน้าแดง “ข้าบอกแผนร้ายของเจียงเทียนไป๋ให้เจ้ารู้โดยตรง นับว่าแสดงความจริงใจแล้ว”
ลู่เฟิงเหนียนเบ้ปาก “เจียงเทียนไป๋เป็นแค่คนไร้ค่า จะทำอะไรข้าได้?”
เยี่ยนซานอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก
ลู่เฟิงเหนียนถอนหายใจเบา ๆ “ช่างเถอะ ถือเสียว่าชาติก่อนข้าติดหนี้เจ้า เรื่องนี้ข้าจะช่วยพวกเจ้า”
ได้ยินเช่นนั้น เยี่ยนซานกับเยี่ยนซื่อต่างเผยสีหน้ายินดี
ลู่เฟิงเหนียนกล่าวต่อ “แต่พวกเจ้าต้องเตรียมใจให้พร้อม นับแต่นี้ไปจะกลายเป็นเสี้ยนหนามในสายตาจ้าวเป่ยวั่ง มีเพียงอยู่ใต้การคุ้มครองของค่ายเซียนเติง จึงจะรักษาความปลอดภัยไว้ได้”