ลู่เฟิงเหนียนออกจากร้านหนังสัตว์ฝูหยวนตอนที่ใกล้เที่ยงแล้ว
“พี่ใหญ่ หยางหมิงสยงส่งข่าวมาเมื่อครู่นี้ คนที่จะคุมตัวอู๋ซานเซิ่งกับม่าฮุยไปเตรียมพร้อมแล้ว คาดว่าอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็จะออกเดินทาง” เฉาหมงโน้มตัวเข้าไปใกล้หูลู่เฟิงเหนียน กระซิบเสียงแผ่ว
ลู่เฟิงเหนียนถามเสียงเบา “เย่เจิ้งถังอยู่ด้วยหรือ?”
เฉาหมงพยักหน้า “พาคนมาสี่คน”
มุมปากลู่เฟิงเหนียนยกขึ้นเล็กน้อย เขากระตุ้นม้าออกวิ่งควบไปนอกเมืองอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทาง มีผู้คนไม่น้อยจำลู่เฟิงเหนียนได้ จึงพากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่ขาดปาก
“เมื่อเช้ายังเป็นผู้ต้องหาสำคัญที่ถูกประกาศจับทั่วทั้งอำเภออยู่เลย ตอนนี้กลับมีทหารทางการคอยคุ้มกันทุกครั้งที่เข้าออก
ชีวิตคนเราช่างผันผวนไม่แน่นอน ยากจะคาดเดาจริง ๆ”
“ชะตากรรมของอู๋ซานเซิ่งกับม่าฮุยในวันนี้เกี่ยวข้องกับลู่เฟิงเหนียนอย่างยิ่ง ต้องยอมรับว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา”
“บัณฑิตที่กล้าฆ่าคน จะธรรมดาได้อย่างไร?”
“ข้ากล้าฟันธงเลยว่า หากเจ้าหนุ่มคนนี้มีชีวิตกลับมาจากแนวหน้าได้ เขาจะต้องกลายเป็นบุคคลสำคัญของอำเภอชิงเหออย่างแน่นอน”
…………
ห่างจากประตูเมืองไม่ถึงครึ่งลี้ ลู่เฟิงเหนียนกำลังควบม้าไปตามทาง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากด้านหลัง “พี่เขยใหญ่ รอข้าด้วย!”
ได้ยินเสียงนี้ ลู่เฟิงเหนียนก็รู้ทันทีว่าใครมา โดยไม่ต้องหันกลับไปมอง
เขาดึงบังเหียนให้ม้าหยุด แล้วค่อย ๆ หันกลับไป เห็นตู้ซานชิวควบม้าดำพุ่งตรงมา