ลู่เฟิงเหนียนกระแอมเบา ๆ “ไป่ฮู่หยางมิได้ถูกรบกวนจากโจรค่ายเฮยสุ่ยอย่างหนักหรือ?
ข้ามีวิธีหนึ่ง บางทีอาจช่วยเจ้าแก้ปัญหานี้ได้”
หยางหมิงสยงอุทาน “โอ้” ก่อนรีบกล่าวว่า “เจ้ามีวิธีอะไร รีบเล่ามาให้ฟังเถิด”
ลู่เฟิงเหนียนกระแอมอีกครั้ง “ทางแคว้นไม่ยอมส่งทหารมาช่วยอำเภอชิงเหอปราบโจร ก็เพราะเรื่องยังไม่ใหญ่พอ”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “หากโจรค่ายเฮยสุ่ยสังหารอู๋ซานเซิ่งกับม่าฮุยกลางทาง ทางแคว้นย่อมส่งกองกำลังใหญ่ตามมาในไม่ช้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางหมิงสยงกับเฉาหมงต่างชะงักงัน
หยางหมิงสยงได้สติกลับมา ก่อนกล่าวเสียงขรึม “อู๋ซานเซิ่งกับม่าฮุยเป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง หากพวกเขาตายด้วยน้ำมือโจร นั่นย่อมเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด ทางแคว้นต้องส่งทหารมาแน่
“แต่คนค่ายเฮยสุ่ยคงไม่โง่ถึงเพียงนั้น พวกมันปล้นชิงทรัพย์สิน ก็หวังเงินทอง แล้วจะยอมสังหารขุนนางราชสำนักได้อย่างไร?”
ลู่เฟิงเหนียนหัวเราะเบา ๆ “คนลงมือไม่ใช่โจรค่ายเฮยสุ่ย แต่เป็นคนของเฉาหมง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางหมิงสยงกับเฉาหมงก็ชะงักไปอีกครั้ง
เฉาหมงส่ายหน้ารัว “ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ทำไม่ได้เด็ดขาด การสังหารขุนนางราชสำนักเป็นโทษประหารเชียวนะขอรับ!”
หยางหมิงสยงขมวดคิ้ว “ลู่เฟิงเหนียน เจ้าไม่ได้คิดจะอาศัยมือพวกเรา กำจัดอู๋ซานเซิ่งกับม่าฮุยหรอกกระมัง?”
ลู่เฟิงเหนียนไม่ปฏิเสธ “สองคนนี้เป็นศัตรูของข้า ถูกส่งตัวไปตัวเมืองแคว้นแล้วก็ใช่ว่าจะต้องตาย