ตู้หว่านถิงเผยสีหน้าละอายใจ “แม่ทัพลู่ คราวก่อนก็เพราะพวกเรา ทำให้ท่านกับคนของกองทัพเฮยเฟิงขัดแย้งกัน
คราวนี้ยังดึงท่านเข้ามาพัวพันอีก...”
ลู่เฟิงเหนียนโบกมือ “ไม่ต้องพูดเช่นนั้นแล้ว หวังว่าหลังจากวันนี้ เรื่องนี้จะยุติลงอย่างเด็ดขาด พวกเจ้าจะได้ทำการค้าอย่างสงบสุข
ข้าจะเข้าไปก่อน อีกประมาณครึ่งเค่อเจ้าค่อยตามมา”
กล่าวจบ เขาก็หันหลัง สวมหมวกงอบ แล้วก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมแสงคราม
เมื่อเช้านี้ ลู่เฟิงเหนียนจัดให้ทหารคนสนิทคนหนึ่งปลอมตัวเป็นชาวบ้าน ไปจองห้องพักหมายเลข 207 ที่โรงเตี๊ยมแสงครามไว้แล้ว
ห้อง 208 ที่อยู่ข้างกันตั้งอยู่สุดทางด้านในของชั้นสองในโรงเตี๊ยมแสงคราม คั่นกับห้อง 207 ด้วยห้องชงชา จึงเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง
นอกจากนี้ยังเป็นห้องชั้นดีเยี่ยมของโรงเตี๊ยมแสงคราม ค่าพักคืนละเงินสองเฉียน ราคาสูงไม่น้อย
ส่วนห้อง 207 แม้จะอยู่ใกล้กัน แต่ราคากลับถูกกว่าเกือบครึ่ง
ลู่เฟิงเหนียนขึ้นไปยังชั้นสอง เดินมาถึงหน้าห้อง 207 แล้วหยิบกุญแจออกมาไขแม่กุญแจทองแดง
ทันใดนั้นก็เห็นชายฉกรรจ์สองคนเดินออกมาจากห้อง 208 มุ่งหน้ามาทางเขาด้วยฝีเท้าฉับไว
ลู่เฟิงเหนียนเคยพบชายสองคนนี้มาก่อน
วันนั้นที่หน้าร้านอาหารของสองสามีภรรยาตู้หว่านถิง ทั้งคู่ถูกลู่เฟิงเหนียนซ้อมมาแล้ว
เพราะลู่เฟิงเหนียนสวมหมวกงอบ ชายทั้งสองจึงจำเขาไม่ได้
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาปะทะกัน ลู่เฟิงเหนียนผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตูลง