ตู้หว่านถิงเผยสีหน้าเดือดดาล “พวกท่านเป็นทหารของต้าชิ่ง หน้าที่คือคุ้มครองชาวต้าชิ่ง แต่กลับมารังแกพวกเราเช่นนี้...”
ชายตาเหลี่ยมหัวเราะเย็นชา “เหตุใดข้าจึงไม่ไปรังแกผู้อื่น แต่กลับเจาะจงรังแกสามีภรรยาอย่างพวกเจ้า?
ปัญหาอยู่ที่ตัวเจ้า!
ชีวิตต่ำต้อยยิ่งกว่าหญ้า แต่กลับเกิดมามีหน้าตางดงามถึงเพียงนี้ นี่แหละคือความผิดของเจ้า”
ตู้หว่านถิงชะงักงันไปอย่างเห็นได้ชัด นางไม่อาจเข้าใจเหตุผลเช่นนี้ได้
ชายตาเหลี่ยมเริ่มหมดความอดทน “เลิกพูดไร้สาระเสียที วันนี้เจ้ามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อช่วยสามีหรือ?
ข้าจะให้โอกาสเจ้า หากปรนนิบัติข้าจนพอใจ สามีเจ้าก็ยังมีทางรอด”
ตู้หว่านถิงด่ากราด “ไร้ยางอาย! เดรัจฉาน!”
ชายตาเหลี่ยมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “อีกประเดี๋ยวเจ้าก็จะได้เห็นด้านที่ไร้ยางอายยิ่งกว่านี้ของข้า!
ตู้หว่านถิง ที่ข้ายอมให้เจ้าพูดพล่ามมาถึงเพียงนี้ ก็นับว่าไว้หน้าเจ้าเต็มที่แล้ว หากยังมัวแต่พูดจาไร้สาระอยู่ตรงนี้ ข้าจะฆ่าสามีเจ้าก่อน แล้วค่อย ๆ เล่นงานเจ้าจนตาย”
ตู้หว่านถิงเอ่ยถามด้วยโทสะ “เจ้าทำชั่วตามอำเภอใจเช่นนี้ ไม่กลัวกฎหมายหรือ?”
ชายตาเหลี่ยมหัวเราะลั่น “กฎหมายหรือ? ในด่านสือหยางแห่งนี้ กองทัพเฮยเฟิงก็คือกฎหมาย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
เสียงตวาดกร้าวก็ดังมาจากนอกประตู “บังอาจถึงเพียงนี้!”
เสียงนั้นดังกึกก้องราวฟ้าคำราม ทำเอาชายตาเหลี่ยมสะดุ้งโหยง
แม้ตู้หว่านถิงจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว ก็ยังสะดุ้งเฮือก รีบเบี่ยงกายหลบไปด้านข้าง
ทันใดนั้น เสียงโครมก็ดังขึ้น ประตูห้องถูกถีบเปิด ชายวัยกลางคนผิวเหลืองคล้ำพุ่งเข้าไปในห้องหมายเลข 208
เหล่าทหารลาดตระเวนที่ตามหลังเขามาก็กรูกันเข้าไป แต่ละคนถือกระบองสั้นไว้ในมือ ก่อนล้อมชายตาเหลี่ยมไว้ตรงกลางอย่างรวดเร็ว