ตงป๋อแค่นเสียงด่าเบา ๆ “เจ้านี่มันโง่จริง ๆ ไม่เคยได้ยินหรือว่า สุภาพชนล้างแค้นสิบปียังไม่สาย?
เบื้องบนออกคำสั่งด้วยตนเอง หากพวกเราลงมือกับลู่เฟิงเหนียนตอนนี้ มิเท่ากับหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวหรอกหรือ?
จะรีบร้อนไปไย?
อีกไม่นาน ข้าจะให้เจ้าเด็กแซ่ลู่ชดใช้คืนทั้งต้นทั้งดอก!”
ดวงตาลู่หยางเป็นประกาย “หัวหน้าห้านาย ท่านมีแผนดี ๆ หรือ?”
ตงป๋อยิ้มเย็น “พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือ? อีกห้าวันก็ถึงคราวที่พวกเราต้องไปประจำการที่ป้อมสัญญาณวั่งเยว่”
กล่าวถึงตรงนี้ แววตาของเขาพลันเย็นเยียบ “แม้ฝีมือของเจ้าเด็กลู่เฟิงเหนียนจะดี แต่กลับไม่รู้จักกาลเทศะ ให้อยู่ในหมู่ของเราต่อไป ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่อง มิสู้ส่งมันไปเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของลู่หยาง หยางต้าซู่ และจางเสี่ยวซานต่างเผยรอยยิ้ม
หยางต้าซู่ชูนิ้วโป้ง “สมเป็นหัวหน้าห้านายจริง ๆ มีแผนการมากมาย!”
จางเสี่ยวซานหัวเราะหึ ๆ “ทุกครั้งที่ไปเฝ้าป้อมวั่งเยว่ ย่อมมีคนตาย
หากลู่เฟิงเหนียนตายที่ป้อมวั่งเยว่ ต่อให้เบื้องบนของมันมีคนหนุนหลังจริง ก็โทษพวกเราไม่ได้”
ลู่หยางเอ่ยอย่างตื่นเต้น “อย่ามาแย่งกับข้า หลังส่งเจ้าเด็กลู่เฟิงเหนียนไปปรโลกแล้ว คันศรของมันต้องเป็นของข้า!”
หยางต้าซู่รีบรับคำ “ส่วนดาบของมัน ข้าจองไว้ก่อน!”
ตงป๋อโบกมือ “ก่อนจะไปป้อมวั่งเยว่ เก็บความคิดเล็กคิดน้อยของพวกเจ้าไว้ให้มิด อย่าให้ลู่เฟิงเหนียนเกิดระแวง