ป้อมสัญญาณสูงหกจ้างตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ยยอดราบ ก่อสร้างด้วยอิฐ หิน และดินอัดแน่น
กำแพงไม่มีบันไดด้านนอก การขึ้นลงอาศัยบันไดเชือกกับรอยเท้าบนผนังเท่านั้น หากข้าศึกบุกมาก็เพียงดึงบันไดเชือกออก ทหารศัตรูก็ไม่อาจปีนขึ้นมาได้
ภายในแบ่งเป็นสามชั้น ชั้นล่างเก็บเสบียง ชั้นกลางเป็นที่พักทหาร ส่วนชั้นบนใช้สังเกตการณ์
รอบนอกมีแนวกำแพงเตี้ยสูงครึ่งจ้าง ล้อมไว้เป็นวง เว้นช่องยิงธนูและช่องสังเกตการณ์ไว้ ใช้เป็นแนวป้องกันชั้นแรกจากการลอบโจมตีของศัตรู
นอกกำแพงขุดคูน้ำไว้เป็นวง มีสะพานไม้พาดข้ามคู นอกจากช่วยระบายน้ำแล้วยังขัดขวางการโจมตีขนาดใหญ่ได้ด้วย
ด้านในกำแพงเป็นลาน ใช้ทำกิจวัตรประจำวันและเก็บข้าวของจิปาถะ
ลู่เฟิงเหนียนกับพวกอีกสี่คนเพิ่งมาถึงหน้าคูน้ำ ประตูกำแพงเตี้ยก็เปิดออก ทหารสองนายรีบก้าวออกมาจากด้านใน
คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย เสื้อเกราะหนังของทั้งคู่ชำรุดเสียหายมากน้อยต่างกันไป มีคราบเลือดสีดำแห้งกรังติดอยู่
ทหารร่างสูงคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้ายินดีว่า “ตงเหล่าหู่ ในที่สุดข้าก็รอเจ้ามาจนได้!”
ตงป๋อสีหน้าพลันเคร่งขรึม “แซ่กวน ถ้ายังกล้าเรียกฉายาข้าอีก ข้าเอาเรื่องเจ้าแน่!”
ทหารร่างสูงยังคงยิ้ม “อย่ามาเอาเรื่องข้าเลย เก็บแรงไว้เอาเรื่องทหารต้าโจวเถอะ”
ขณะเดียวกัน บนหอสังเกตการณ์ชั้นบนสุดของป้อมสัญญาณ มีทหารหน้าดำคนหนึ่งตะโกนเสียงดังว่า “รีบส่งคนขึ้นมาผลัดเวรได้แล้ว ถ้ายังไม่ขึ้นมา ข้าจะลงไปเอง!”