ลู่หยางลงมือจนถูกเตะกระเด็นไป ใช้เวลารวมกันไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ
ตงป๋อ หยางต้าซู่ และจางเสี่ยวซานต่างชะงักงัน
ทหารใหม่เข้ากองทัพแล้วถูกทหารเก่าตั้งกฎให้ เป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่งในกองทัพต้าชิ่ง
ใครจะคิดว่า ลู่หยางตั้งใจจะตั้งกฎให้ลู่เฟิงเหนียน แต่กลับถูกเตะจนหน้าคว่ำ
ลู่หยางลุกขึ้นอย่างมึนงง ครั้นยืนได้มั่นคง สีหน้าอับอายและเดือดดาลก็ปรากฏขึ้น ก่อนจะตะโกนลั่นว่า
“ไอ้เด็กเวร กล้าต่อยข้ารึ! วันนี้ข้าจะหักขาเจ้าให้ได้!”
กล่าวจบ เขาก็พุ่งเข้าใส่ลู่เฟิงเหนียนอีกครั้ง
ทว่าอีกฝ่ายยังไม่ทันเข้าใกล้ ลู่เฟิงเหนียนก็ออกแรงถีบพื้น พุ่งเข้าหาเขาราวกับเสือดาว
ทั้งสองเข้าประชิดกันอย่างรวดเร็ว ลู่เฟิงเหนียนบิดเอวแล้วเหวี่ยงแข้งเตะกวาดออกไปกลางอากาศ
ทั้งรวดเร็วและรุนแรง
สีหน้าลู่หยางแปรเปลี่ยน รีบหยุดฝีเท้าและยกแขนทั้งสองขึ้นขวางตรงหน้า พยายามรับแข้งเตะของลู่เฟิงเหนียน
ปฏิกิริยาของเขานับว่าไม่เลว ยังพอรับการโจมตีของลู่เฟิงเหนียนไว้ได้อย่างฉิวเฉียด
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาประเมินกำลังของลู่เฟิงเหนียนต่ำเกินไป
ทันทีที่แขนทั้งสองปะทะกับแข้งเตะของลู่เฟิงเหนียน เขาก็ครางอู้อี้ ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นออกไปอีกครั้ง กระแทกพื้นตรงหน้าตงป๋ออย่างแรง จนกระโจมสั่นไหวเล็กน้อย
คราวนี้ลู่หยางดิ้นรนอยู่บนพื้นเกือบหกลมหายใจจึงลุกขึ้นได้ สภาพดูน่าเวทนา ดวงตาคู่นั้นจ้องลู่เฟิงเหนียนเขม็งราวกับมีไฟลุกโชน