ยามต้นไฮ่
ฝนปรอยลงมาจากฟากฟ้า
ทั้งเมืองหม่าถีถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด
ลู่เฟิงเหนียนกับเยี่ยนซาน หวังเถี่ยจู้ และคนอื่น ๆ กำลังพิงพักอยู่ใต้ศิลากีบม้า ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากความมืดไกลลิบ คนผู้นั้นคือหลี่เหวินหย่วน
“ผู้บังคับกอง มาแล้ว คนของพันธมิตรดาบแดงมาแล้ว” หลี่เหวินหย่วนมาถึงใต้ศิลากีบม้าแล้วรีบรายงาน
ลู่เฟิงเหนียนลุกขึ้นถาม “มากันกี่คน?”
“ราวห้าสิบถึงหกสิบคนขอรับ” หลี่เหวินหย่วนตอบอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟิงเหนียนครุ่นคิดเล็กน้อย “พวกมันขี่ม้ามาหรือไม่?”
หลี่เหวินหย่วนส่ายหน้า “เดินเท้ามาขอรับ ข้าน้อยคาดว่าพวกมันตั้งใจมามือเปล่า แล้วค่อยขี่ม้าที่สถานีม้าในเมืองหม่าถีกลับไป”
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า “เจ้าไปสอดแนมต่อ พันธมิตรดาบแดงมีคนกว่าสองร้อย ตอนนี้มาแค่ห้าสิบถึงหกสิบคน ที่เหลือน่าจะอยู่แถวนี้ จงไปตามหาพวกมันให้พบ”
หลี่เหวินหย่วนประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หายลับไปในรัตติกาล
ลู่เฟิงเหนียนโบกมือ “เหยื่อมาติดเบ็ดแล้ว ถึงเวลาวางแห”
จากนั้นเขาก็ก้าวยาว ๆ เข้าไปในเมืองหม่าถี เยี่ยนซานและคนอื่น ๆ ตามติดอยู่เบื้องหลัง
สถานีม้าของเมืองหม่าถีอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าเมือง ห่างออกไปราวเจ็ดสิบถึงแปดสิบจั้ง
เวลานี้ชาวเมืองต่างเข้าสู่ห้วงนิทรากันหมดแล้ว