หลิ่วอวิ๋นเจวียนมองสตรีทั้งสามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “พวกท่านไม่ต้องกังวล พวกเขาไม่ได้มาจับพวกเรา แต่เป็นสหายของเฟิงเหนียนที่บ้านข้า”
สหายหรือ?
ป้าหม่า พี่สาวจาง และท่านป้าหลี่ต่างงุนงงกันถ้วนหน้า
ลู่เสี่ยวอวี่รับคำต่อ “คดีของพี่ชายข้าสิ้นสุดลงแล้ว ทางการถอนหมายจับพี่ชายข้าไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สตรีทั้งสามก็คลายสีหน้ากังวล ต่างพากันกล่าวแสดงความยินดี
หลังทักทายกันพอเป็นพิธีและเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ จบ ลู่เฟิงเหนียนก็พาครอบครัวกับเฉาหมงกลับบ้าน
เพราะไม่มีใครอยู่มานาน บ้านจึงมีฝุ่นจับหนา
โชคดีที่หลายคนช่วยกันย่อมมีกำลังมาก ด้วยความช่วยเหลือของเฉาหมงและผู้ใต้บังคับบัญชาสองคน ทุกคนจึงทำความสะอาดบ้านจนเรียบร้อยในเวลาไม่นาน
ยังไม่ทันได้พักหายใจ ชาวบ้านหมู่บ้านเม่าเอ๋อก็พากันมาถึงบ้านสกุลลู่ โดยมีจ้าวต้ากุ้ยและจ้าวเทียนหมิงเป็นผู้นำ เพื่อแสดงความยินดี
พวกเขายังอวยพรให้ลู่เฟิงเหนียนแคล้วคลาดปลอดภัย สร้างผลงานและชื่อเสียงให้ตนเอง
แขกเหรื่อทยอยมาแล้วก็ทยอยกลับ จนกระทั่งยามสนธยา ลานบ้านสกุลลู่จึงเงียบสงบลง
จ้าวเถี่ยกับชายฉกรรจ์ทั้งเจ็ดคนที่เคยไปถ้ำตะพาบเฒ่ากับลู่เฟิงเหนียนก่อนหน้านี้อยู่ช่วยซ่อมแซมและจัดข้าวของในบ้านให้ลู่เฟิงเหนียนกับลู่หม่านเยว่
พวกเขายุ่งกันจนถึงมื้อเย็นจึงค่อยขอตัวกลับ
ลู่เฟิงเหนียนคิดจะรั้งพวกเขาไว้กินมื้อเย็น แต่จ้าวกังกลับโบกมือไม่หยุด “พี่เฟิงเหนียน ไม่ต้องเกรงใจ ที่บ้านท่านมีแขก ก็รับรองแขกให้ดีเถิด”