หลิ่วอวิ๋นเจวียนตื่นขึ้นมานานแล้ว พอได้ยินเสียงตะโกนของลู่เสี่ยวอวี่ ก็รีบออกมาจากในบ้าน ทันทีที่เห็นลู่เฟิงเหนียน น้ำตาแห่งความยินดีก็พลันพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
นางยืนอยู่ตรงประตู มุมปากสั่นระริก “เฟิงเหนียน เจ้ากลับมาแล้ว แม่เป็นห่วงเหลือเกิน กลัวว่าจะไม่ได้พบเจ้าอีก...”
เอ่ยมาถึงตรงนี้ เสียงของนางก็สะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว
ลู่เฟิงเหนียนก้าวเข้าไปหา จับมือหลิ่วอวิ๋นเจวียนไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ “ท่านแม่ ลูกอกตัญญู ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงแล้ว”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนสูดหายใจลึก กลั้นน้ำตาไว้ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว!”
ลู่เสี่ยวอวี่เดินเข้ามาด้วยเช่นกัน กล่าวด้วยความยินดีว่า “ท่านแม่ พี่ใหญ่บอกว่า คดีของหวังเป๋คลี่คลายแล้ว พวกเรากลับบ้านได้แล้วเจ้าค่ะ”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนหันไปมองลู่เฟิงเหนียน “ลูกเอ๋ย นี่เป็นความจริงหรือ?”
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า “จริงขอรับ ทางการถอนคดีให้ข้าแล้ว”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “สวรรค์ยังมีตา บิดาของเจ้าคุ้มครองอยู่บนสวรรค์!”
เวลานั้นเอง ประตูเรือนไม้ไผ่หลังหนึ่งพลันเปิดออกดังโครม ลู่หม่านเยว่เดินออกมา เสื้อผ้าเปิดอ้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตายังงัวเงีย
พอเห็นลู่เฟิงเหนียน ใบหน้าของเขาก็เผยความยินดีอย่างยิ่ง รีบวิ่งเข้ามาหา “พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว!”
ลู่เฟิงเหนียนตบไหล่ลู่หม่านเยว่เบา ๆ “ไปเก็บข้าวของเสีย อีกเดี๋ยวพวกเราจะกลับหมู่บ้านเม่าเอ๋อ”