ลู่เสี่ยวอวี่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารัว “ข้าก็อยากไปอำเภอเหมือนกัน ข้าต้องช่วยแบ่งเบาภาระของพี่รองได้แน่”
ลู่เฟิงเหนียนตอบโดยไม่ต้องคิด “ไม่ได้ เสี่ยวอวี่ต้องอยู่หมู่บ้านเม่าเอ๋อ คอยดูแลแม่ที่นี่”
ลู่เสี่ยวอวี่กะพริบตาปริบ ๆ แววตาฉายความผิดหวัง
หลิ่วอวิ๋นเจวียนลังเลเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา “เฟิงเหนียน หากโรงหมักสุรามีพื้นที่พอ ข้าก็ไม่อยู่หมู่บ้านเม่าเอ๋อแล้ว ไปอำเภอด้วยดีกว่า อย่างน้อยก็น่าจะช่วยหม่านเยว่ได้บ้าง”
ลู่เสี่ยวอวี่รีบรับคำ “อย่างนั้นดีที่สุดเลย มีแม่กับข้าช่วย พี่รองก็ไม่ต้องจ้างคนมากนัก”
ลู่เฟิงเหนียนขมวดคิ้ว ไม่ได้ตอบตกลงในทันที
“เฟิงเหนียน มีเรื่องใดให้กังวลหรือ?” หลิ่วอวิ๋นเจวียนถามเสียงนุ่ม
ลู่เฟิงเหนียนลังเลเล็กน้อย “ท่านแม่ ยังจำตู้ซานชิวจากร้านตัดเย็บสกุลตู้ได้หรือไม่?”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนพยักหน้า “จำได้สิ หนุ่มน้อยผู้นั้นเคยมาบ้านเราด้วย”
ลู่เฟิงเหนียนกล่าวเสียงขรึม “ตอนข้าถูกขังอยู่ในคุกอำเภอชิงเหอ ตู้ซานชิวเคยไปเยี่ยมข้าในคุก ทั้งยังคิดจะช่วยข้าออกมา
น้าชายของเขาคือหมี่ว่านจง ประมุขตระกูลหมี่แห่งอำเภอชิงเหอ ตระกูลหมี่เป็นตระกูลชั้นนำของอำเภอเรา
ตู้ซานชิวมีภูมิหลังแข็งแกร่ง อีกทั้งยังไม่เคยตัดใจจากเสี่ยวอวี่
ข้ากังวลว่า หากเสี่ยวอวี่ไปอำเภอชิงเหอ ตู้ซานชิวจะตามตอแยนาง”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนขมวดคิ้วแล้วนิ่งเงียบไป
ลู่เสี่ยวอวี่อ้าปากคล้ายจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไร
ลู่หม่านเยว่แทรกขึ้นว่า “ท่านแม่ ตู้ซานชิวเคยมาบ้านเราด้วยหรือ?”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนพยักหน้า “หนุ่มน้อยผู้นั้นค่อนข้างดื้อรั้น เพียงเพื่อจะพบเสี่ยวอวี่ ถึงกับตามมาถึงบ้านเรา”