ชายฉกรรจ์ร่างกำยำ ใบหน้าเหี้ยมเกรียมก้าวยาว ๆ ออกมาข้างหน้า จ้องลู่เฟิงเหนียนเขม็งแล้วกล่าวเสียงเย็นว่า “ถือคันธนูพัง ๆ มาขู่ใครกัน? ถ้าแน่จริงก็ยิงพวกเราทั้งหมดให้ตายสิ...”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ก็มีเสียงลูกธนูแหวกอากาศดังขึ้น ลู่เฟิงเหนียนแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชักคันธนูยิงออกไปทันที
ฉึก!
ลูกธนูพุ่งทะลวงอกชายฉกรรจ์ รวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด
ชายฉกรรจ์ไม่มีแม้แต่โอกาสส่งเสียงคราง ร่างล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแข็งทื่อ สิ้นใจในทันใด
ลู่เฟิงเหนียนสังหารคนไปอีกหนึ่ง ทว่าสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เขากล่าวเสียงเย็นว่า “ยังมีใครไม่กลัวตายอีกหรือ? รีบก้าวออกมา!”
คราวนี้ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอีก เหล่าทหารใหม่ต่างมีสีหน้าหวาดหวั่น
ลู่เฟิงเหนียนลุกขึ้นจากเก้าอี้ “พวกเจ้าเป็นนักโทษที่ต้องชดใช้ความผิด ก่อนหน้านี้ก่อกรรมทำชั่วไว้มากมาย ล้วนสมควรตายทั้งสิ้น
ในสายตาข้า พวกเจ้าแต่ละคนไม่ต่างจากเดรัจฉาน
หากไม่คิดกลับตัวเป็นคนใหม่ วันนี้ข้าจะยิงพวกเจ้าทิ้งทีละคนที่นี่
อย่าคิดว่าฆ่าพวกเจ้าแล้วข้าจะเดือดร้อนมากมาย แค่ต้องออกแรงขุดหลุมใหญ่สักหลุมเท่านั้น”
บรรยากาศเงียบสนิท เหล่าทหารใหม่ต่างจับจ้องลู่เฟิงเหนียน สายตาของแต่ละคนแตกต่างกันไป
ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
แม้ถูกคนมากมายจ้องมองด้วยความโกรธ ลู่เฟิงเหนียนก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนตวาดขึ้นกะทันหันว่า “ครบสามลมหายใจแล้ว!”
สิ้นเสียง เขาก็ง้างสายธนูอีกครั้ง