ใบหน้าชราของลู่หยางแดงก่ำ ก้มหน้าลง ไม่รู้จะพูดอะไร
ลู่เฟิงเหนียนโบกมือ “ไป เอาเก้าอี้มาให้ข้าตัวหนึ่ง”
ลู่หยางขานรับ แล้วรีบวิ่งออกไป
ไม่นาน เขาก็แบกเก้าอี้มีพนักพิงกลับมา
ลู่เฟิงเหนียนชี้ไปยังเบื้องหน้าของทหารใหม่กว่า 80 นาย “เอาไปวางตรงนั้น”
ไม่นาน เก้าอี้ก็ถูกวางเรียบร้อย
ลู่เฟิงเหนียนนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ทหารใหม่กว่า 80 นายต่างจับจ้องลู่เฟิงเหนียน พวกเขารู้ดีว่าลู่เฟิงเหนียนคือเจ้านายโดยตรงในอนาคตของตน
ลู่เฟิงเหนียนกวาดตามอง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าขอแนะนำตัวสักหน่อย ข้าชื่อลู่เฟิงเหนียน เป็นหัวหน้าร้อยนายของพวกเจ้า
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าคือทหารของข้าลู่เฟิงเหนียน
ตราบใดที่พวกเจ้าทำตามคำสั่งและทุ่มเทชีวิตปฏิบัติหน้าที่ ข้าลู่เฟิงเหนียนย่อมไม่ปฏิบัติต่อพวกเจ้าอย่างไม่เป็นธรรม...”
ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีคนตะโกนเสียงแหบขึ้นมา “เลิกพูดจาสวยหรูเสียที ยังไม่เห็นประโยชน์สักนิด ก็คิดจะให้ข้าเอาชีวิตไปแลกแล้วหรือ โลกนี้มีเรื่องดีงามเช่นนั้นเสียที่ไหน?”
สยงชีตวาดเสียงกร้าว “ตอนนี้พวกเจ้าเป็นทหารของต้าชิ่ง การรับใช้แผ่นดินเป็นหน้าที่ของพวกเจ้า
หากอยากได้ผลประโยชน์ อยากได้รางวัล ก็รอให้สร้างผลงานและคว้าชัยชนะมาก่อนค่อยว่ากัน”
มีอีกคนตะโกนขึ้นมา “ทหารต้าชิ่งบ้าบออะไรกัน ทำอย่างกับใครอยากเป็นนัก!”
สยงชีกำลังจะกล่าว ลู่เฟิงเหนียนยกมือขึ้นเล็กน้อย แล้วเพิ่มระดับเสียง “แน่นอนว่าพวกเจ้าไม่ได้สมัครใจ ก่อนหน้านี้เพียงครึ่งเค่อ พวกเจ้ายังเป็นนักโทษอยู่เลย