“ยอมแพ้หรือ?”
สยงชีหัวเราะเสียงดัง “ตั้งแต่ข้าเกิดมา ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่าแพ้เขียนอย่างไร
เอาธนุพัง ๆ มาขู่ใครกัน?
ข้าบุกตะลุยสนามรบมาหลายปี ไม่รู้ว่ามีคนลอบยิงธนูใส่ข้ากี่ครั้ง แต่ข้าก็ยังปลอดภัยไร้บาดแผลไม่ใช่หรือ?”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง “แต่ถ้าเจ้าจะใช้ธนูประลองกับข้า ก็ต้องกำหนดขอบเขตให้ชัดเจน
ไม่อย่างนั้น เจ้าก็เอาธนูไปหลบอยู่ไกล ๆ พอข้าเข้าใกล้ตัวเจ้า เจ้าก็ยิงใส่ข้าได้ตั้งหลายดอก แบบนั้นไม่ยุติธรรมเกินไปหรือ”
ลู่เฟิงเหนียนยิ้มบาง ๆ “ตามใจเจ้า อยากประลองกันอย่างไรก็ว่ามา”
สยงชีไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เขาหิ้วขวานเซวียนฮวาเดินวนรอบลู่เฟิงเหนียน แล้วขีดวงขึ้นวงหนึ่ง
รูปร่างไม่เป็นวงกลมเสียทีเดียว ระยะที่ไกลที่สุดยังไม่ถึง 20 จั้ง ส่วนที่ใกล้ที่สุดก็ประมาณ 12-13 จั้ง
ในระยะเช่นนี้ ขอเพียงสยงชีพุ่งตัวไม่กี่ครั้ง ก็เข้าถึงตัวลู่เฟิงเหนียนได้แล้ว
ลู่หยางทนดูต่อไปไม่ไหว “สยงชี เจ้าจะไร้ยางอายไปกว่านี้อีกได้ไหม? ตามปกติแล้ว จะมีพลธนูที่ไหนยอมให้เจ้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ก่อนค่อยยิง”
สยงชีเชิดหน้า “เกี่ยวอะไรกับเจ้า? ข้าไม่ได้ประลองกับเจ้าเสียหน่อย
อีกอย่าง ตอนนี้ก็ไม่ใช่สถานการณ์ปกติเสียหน่อย
เจ้าเคยเห็นหัวหน้าห้านายกับหัวหน้าสิบนายสู้กันเอาเป็นเอาตายที่ไหนเล่า?”
ได้ยินเช่นนั้น ลู่หยางก็พูดไม่ออก
มุมปากของลู่เฟิงเหนียนกลับยกสูงขึ้น เขามั่นใจได้แล้วว่าสยงชีไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่นอย่างแน่นอน