ชิวชิงไป๋หันกลับมา จ้องมองชายชรามอมแมมเขม็ง “ท่านอาจารย์ ท่านช่วยทำนายให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายเถิด ไม่ต้องทำนายอนาคตหรือชะตาชีวิตของเขา ขอเพียงทำนายว่าเที่ยวนี้เมื่อเขาไปแนวหน้า จะกลับมาอย่างมีชีวิตได้หรือไม่
ทำนายเสร็จแล้ว ข้าจะไม่รั้งรออีก จะไปกับท่านทันที”
ดวงตาของชายชรามอมแมมเป็นประกาย “เจ้าพูดจริงหรือ?”
ชิวชิงไป๋พยักหน้า “ข้าไม่กลับคำแน่นอน”
ชายชรามอมแมมถูมือไปมา “ดี วันนี้อาจารย์จะทุ่มสุดกำลัง ทำนายให้เจ้าหนูนี่อย่างละเอียดสักครั้ง”
กล่าวจบ เขาก็ไม่ใส่ใจมารยาทแม้แต่น้อย หย่อนก้นลงนั่งกับพื้นทันที พลิกข้อมือคราหนึ่ง ในฝ่ามือพลันปรากฏลำต้นหญ้ายาร์โรว์อายุหลายปีห้าสิบก้าน
หยิบฉวยสิ่งของจากความว่างเปล่าได้ ช่างเป็นวิชาอัศจรรย์ยิ่งนัก
ทว่า ชิวชิงไป๋เคยเห็นวิชาอัศจรรย์มากมายจากชายชรามอมแมมมาแล้ว จึงมิได้รู้สึกแปลกใจ
ชายชรามอมแมมปัดฝ่ามือครั้งหนึ่ง พื้นขรุขระเบื้องหน้าก็พลันราบเรียบขึ้น
ห้าสิบคือจำนวนมหาวิวัฒน์ เริ่มจากแยกออกมาหนึ่งก้านวางไว้ต่างหาก ตลอดกระบวนการจะไม่ใช้ก้านนั้น เพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนไท่จี๋ที่ไม่เคลื่อนไหว ใช้เพียงสี่สิบเก้าก้านในการคำนวณ
เขาประคองหญ้ายาร์โรว์สี่สิบเก้าก้านด้วยสองมือ แล้วสุ่มแบ่งออกเป็นสองกอง มือซ้ายกำกองหนึ่งไว้แทนฟ้า มือขวากำอีกกองแทนดิน สื่อถึงไท่จี๋ให้กำเนิดหยินหยางและสองขั้ว
จากนั้นดึงหญ้ายาร์โรว์หนึ่งก้านจากกองดินในมือขวา หนีบไว้ระหว่างนิ้วก้อยกับนิ้วนางของมือซ้าย ก้านนี้แทนมนุษย์