หลิ่วอวิ๋นเจวียนมีน้ำตาคลอเบ้า รีบเอ่ยขึ้นว่า “ใต้เท้า เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเฟิงเหนียนในบ้านข้า แต่เป็นหวังเป๋ที่ลักพาตัวเสี่ยวอวี่ในบ้านข้าไปต่างหาก
ท่านพูดแล้วต้องรักษาคำพูดนะ บ้านสกุลลู่ของเราสืบทอดความซื่อสัตย์สุจริตมาหลายชั่วอายุคน ไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมายเลยสักครั้ง...”
กล่าวถึงตรงนี้ เสียงของนางก็สะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว ก่อนหันไปมองลู่เฟิงเหนียนด้วยดวงตาพร่าพรายด้วยน้ำตา
“ท่านแม่ ไม่ต้องกังวล เย่หัวหน้ามือปราบเป็นคนที่เชื่อถือได้ เรื่องที่เขารับปากไว้ ย่อมทำได้แน่นอน” ลู่เฟิงเหนียนปลอบเสียงเบา
“พี่ใหญ่ เป็นความผิดของข้าเอง หากไม่ใช่เพราะข้า เรื่องจะกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านก็ไม่ต้อง...” ลู่เสี่ยวอวี่เองก็ร้องไห้ขึ้นมา
ลู่เฟิงเหนียนส่ายหน้า “เสี่ยวอวี่ นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ไม่ต้องโทษตัวเอง”
กล่าวถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้ม “อีกอย่าง เย่หัวหน้ามือปราบไม่ได้บอกแล้วหรือว่า เมื่อข้าไปอำเภอชิงเหอ อาจมีโอกาสเข้าร่วมกองทัพเพื่อชดใช้ความผิด
บางทีพี่ใหญ่ของเจ้าอาจพลิกเคราะห์เป็นโชค ได้สร้างผลงานทางทหาร เลื่อนยศรับตำแหน่ง แล้วนำเกียรติมาสู่บ้านสกุลลู่ของเรา!”
ทว่าหางตาของลู่เสี่ยวอวี่กลับมีน้ำตาคลอ “พี่รองยังอยู่ในค่ายทหาร ตอนนี้ท่านก็จะไปเข้าร่วมกองทัพอีก ที่บ้านก็จะเหลือข้ากับท่านแม่...”
ลู่เฟิงเหนียนกำลังจะพูด แต่เย่เจิ้งถังชิงเอ่ยแทรกขึ้นมา “วิชายิงธนูของพี่ใหญ่เจ้าอยู่ในระดับแนวหน้าของอำเภอชิงเหอ หากเข้าร่วมกองทัพ แล้วโชคดีสักหน่อย บางทีอาจได้เป็นถึงไป่ฮู่หรือเชียนฮู่ก็ได้”