ตอนที่ 3 ยกเว้นสู้ขาดใจ ไม่มีทางอื่น
ในห้องไลฟ์ บราเดอร์ควงดีดนิ้วกลางอากาศอย่างบ้าคลั่ง
บราเดอร์ควงหัวเราะเหี้ยมไปพลางจัดการไปพลาง
“พี่น้อง กูคิดออกแล้ว”
บราเดอร์ควงปรับความสบายของหมวกกันน็อคให้พอดี แล้วตะโกนใส่ไมค์
“เกมพัง ๆ นี้จะสมจริงแค่ไหน สุดท้ายก็คือโค้ด”
“เมื่อเป็นโค้ด ก็ต้องมีช่องโหว่”
แชทส่งข้อความรัวถี่ยิบ
“พี่ควงจะเอาอีกแล้วเหรอ”
“เมื่อกี้ใครร้องไห้เหมือนเด็กสองร้อยโล”
“เกมนี้จะมีช่องโหว่อะไร นอกจากเปิดสูตรโกง”
“เปิดสูตร? กูดูถูกไอ้นั่น” บราเดอร์ควงสูดจมูกเหยียด
“เกมเอาชีวิตรอดแบบนี้ ทีมงานกลัวคนขอเงินคืนเพราะยากเกิน ก็เลยแอบใส่ประตูหลังไว้ในร้านค้าลับ”
“อย่างเติมเงินสักหกสี่แปด ส่งเสื้อกันหนาวมาให้กูสักตัวก็ไม่เกินไปใช่ไหม”
ความจริงแล้วเมื่อกี้เขากลัวหนาวจนเข็ด
ความหนาวแบบนั้นเหมือนเอางัดเข้าไปในร่องกระดูก แล้วกรอกน้ำแข็งลงไป
แต่ขอแค่เติมเงินได้ เกมนี้ก็เป็นแค่ลูกหมา!
บราเดอร์ควงทำท่าฟ้าสว่างแล้ว ภาวนาในใจ
“ร้านค้าระบบ เปิด!”
ตรงหน้าจอแสงสีฟ้าจาง ๆ กางออก
บราเดอร์ควงเตรียมจะกดรหัสจ่ายเงินแล้ว
แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มเขาก็แข็งค้าง
【ร้านค้าระบบ】
【ดันเจี้ยนปัจจุบัน: "การเดินทางไกลสีแดง・บทภูเขาหิมะ"】
【สถานะสนับสนุนเสบียง: ปิดกั้นสมบูรณ์】
【ไอเทมที่ซื้อได้: ไม่มี】
【คำเตือน: สภาพแวดล้อมที่คุณอยู่ถูกล้อมกรอบ แนวเสบียงใด ๆ ก็ส่งมาถึงไม่ได้ ทรัพยากรทั้งหมดต้องใช้สองเท้าวัดเอา ใช้สองมือยึดมา ใช้เจตจำนงแย่งชิง】
【ยอดคงเหลือ: 0 (ต่อให้คุณมีทรัพย์มหาศาล ที่นี่ก็ซื้อซาลาเปาครึ่งลูกไม่ได้)】
“กู...”
บราเดอร์ควงกล้ำคำด่าในลำคอ
ตอนนี้สายตาหลายล้านคู่ในห้องไลฟ์กำลังจ้อง เขาจะเสียทรงอีกไม่ได้
“ได้ ไอ้เฒ่าลั่ว มึงแน่ มึงเจ๋ง”
บราเดอร์ควงกัดฟันกรอด กดเริ่มใหม่อย่างแรง
“ไม่ให้ซื้อใช่ไหม งั้นพ่อจะเอาด้วยฝีมือ!”
“กูไม่เชื่อว่าภูเขาหิมะนี้จะไม่มีจุดบั๊ก!”
……
ลมหนาวพัดเหมือนเดิม
ลืมตาอีกครั้ง บราเดอร์ควงกลับมาที่ตีนเขา
ผู้หมวดเฒ่าแขนเดียวถือแป้งข้าวบาร์เลย์ที่ราบสูงยืนอยู่
บราเดอร์ควงไม่ทันให้ผู้หมวดพูด ก็กระชากก้อนดำ ๆ ควักใส่กระเป๋าเสื้อแนบอก
รวดเร็วจนผู้หมวดยังอึ้งไป
“ไป!”
บราเดอร์ควงตะโกนลั่น ไม่ต้องให้ใครลากเหมือนครั้งก่อนแล้ว
เขาฉลาดขึ้น
เขาไม่เดินกลางแถว
ในฐานะผู้เล่นเกมโอเพ่นเวิลด์มือเก๋า บราเดอร์ควงรู้กฎเหล็ก
แผนที่แบบเส้นตรงนี้ นักออกแบบมักวางอุปสรรคหนักสุดไว้บนถนนหลัก
แต่ตรงขอบแผนที่ มักมีมุมอับของกำแพงอากาศที่เหลือไว้เพื่อลดภาระโมเดล
ผู้เล่นแค่เดินเลียบสันเขาด้านอับลม ก็ตัดสินลมพายุหิมะออกไปได้มาก
“ตามกูมา!” บราเดอร์ควงตะโกนบอกข้างหลัง “ทางนี้มันตัน กูรู้ว่ามีหุบเขาตรงนั้น ลมไม่เข้า!”
สู้รบ NPC สองสามนายมองหน้ากัน
เสี่ยวหู่เกาหัว มองผู้หมวด
“ผู้หมวด เขาคงหนาวจนเพี้ยนหรือเปล่า ตรงนั้นมัน...”
“พวกมึงรู้จักอะไร! นั่นมันตำแหน่งเทพของบั๊ก!”
บราเดอร์ควงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แยกตัวออกจากกองทัพใหญ่ วิ่งไปที่กำแพงหินอับลมแห่งหนึ่ง
พอเข้าร่มเงากำแพงหิน ลมกรรโชกหน้าก็หายไปจริง
บราเดอร์ควงดีใจแทบบ้า
“เห็นไหมพวก! นี่แหละความเข้าใจในเกม!”
“เจตจำนงเชี่ยอะไร แค่หาเส้นทางให้ถูก นี่ก็เป็นแค่โปรแกรมจำลองการปีนเขาธรรมดา!”
บราเดอร์ควงปีนต่อ ไม่นานก็ทิ้งกองทัพใหญ่ไว้ข้างหลัง
เขาแค่ต้องปีนข้ามหินก้อนใหญ่ตรงหน้า ก็จะอ้อมพ้นแนวลมกรรโชกที่น่ากลัวที่สุดของกลางภูเขาได้
บราเดอร์ควงจับหินที่ยื่นออกมาก้อนหนึ่งแล้วออกแรงดันตัว
“กร๊อบ”
เสียงดังแผ่วเบามากดังขึ้น
หินก้อนใหญ่ที่ดูแข็งแรงตรงหน้าบราเดอร์ควง ข้างล่างกลับกลวง
หินนั่นมีแค่เปลือกน้ำแข็งบาง ๆ ห่มอยู่เหนือหุบเหวลึกหมื่นวา
“เหี้ย!”
บราเดอร์ควงเสียหลัก ร่วงลงข้างล่างฉับพลัน
เบื้องล่างคือหมอกหนาทึบ มองไม่เห็นก้นหุบ
จุดที่บราเดอร์ควงว่าเป็นบั๊ก ไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากำแพงอากาศคุ้มกัน
มีแค่กับดักธรรมชาติที่สมจริงถึงขีดสุด กลืนกินทุกสิ่งได้
ตอนนั้นเอง มือใหญ่หยาบกร้านข้างหนึ่งยื่นออกมา คว้าข้อเท้าบราเดอร์ควงไว้
“จับแน่!”
เสียงตวาดดังสนั่นเหนือศีรษะ
บราเดอร์ควงแหงนหน้าอย่างตื่นตระหนก เห็นผู้หมวดเฒ่าครึ่งตัวพ้นหน้าผาออกมา
แขนเดียวนั้นเส้นเอ็นปูดโปน จับเขาไว้แน่น
ส่วนข้างหลังผู้หมวดเฒ่า เสี่ยวหู่กับสู้รบอีกสองคนกอดเอวและขาผู้หมวดไว้บนหน้าผาจวนจะตกลงไป
“ดึง ดึงขึ้นมา!”
ผู้หมวดเค้นเสียงออกมาจากซอกฟัน
ทุกคนรวมแรง ฉุดบราเดอร์ควงขึ้นมาจากปากประตูผีจนได้
บราเดอร์ควงทรุดนั่งกับพื้นหิมะ หายใจหอบหนัก
เขามองเหวลึกหยั่งไม่ถึง น่องหดเกร็ง
ครั้งนี้ฉี่แตกจริง ๆ
ความรู้สึกดิ่งพสุธาของ VR สมจริงเกิน ใจหายวาบวาบแบบนั้น ทำให้นิ้วเขายังสั่นอยู่ตอนนี้
“เพี๊ยะ!”
ฝ่ามือดังสนั่นตบบนหน้าบราเดอร์ควง
บราเดอร์ควงอึ้งไปกับการถูกตบ
เขาถูก NPC ตบ?
บราเดอร์ควงงงงวยยกมือกุมแก้ม มองผู้หมวดเฒ่า
ชายแขนเดียวผู้ที่ปกติอ่อนโยน แม้แต่ยังอ่อนน้อมแบ่งอาหารตัวเองให้คนอื่น ตอนนี้ในตาลุกด้วยไฟโทสะ
ผู้หมวดเฒ่าชี้หน้าผา นิ้วสั่นเทาด้วยความโมโห
“มึงจะตายก็เรื่องของมึง! อย่าลากคนอื่นไปตายด้วย!”
ผู้หมวดเฒ่าดุด่าบราเดอร์ควง
“ใครบอกมึงว่าทางนั้นไปได้? ทางนั้นคือทางตาย! คือประตูผี!”
บราเดอร์ควงจะเถียงว่านี่คือประสบการณ์ในเกม แต่มองสีหน้าผู้หมวดเฒ่าแล้วไม่กล้าแข็งข้อ
ในฐานะผู้เล่นโดน NPC ตบหน้า ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงพุ่งเข้าใส่ไปแล้ว
แต่ตอนนี้ บราเดอร์ควงกลับโกรธไม่ขึ้น
ผู้หมวดเฒ่ากระชากคอเสื้อบราเดอร์ควง ดึงขึ้นจากพื้น บังคับให้มองถนนหลักที่เต็มไปด้วยพายุหิมะ
ตรงนั้นลมแรง หิมะแรง ทุกย่างก้าวต้องจ่ายราคามหาศาล
แต่นั่นคือทางเดียว
“ไอ้เด็กโง่ มึงจำใส่กระโหลกให้ดี”
ผู้หมวดเฒ่าเอ่ยเสียงแหบห้าว
“บนภูเขาหิมะนี้ ไม่มีทางลัด”
“ไม่มีทางลัดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้มึงผ่านไปสบาย ๆ”
“จะรอดชีวิต ยกเว้นสู้ขาดใจ ไม่มีทางอื่น!”
บราเดอร์ควงนิ่งค้างอีกครั้ง ข้อความในแชทไลฟ์ก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ
“ยกเว้นสู้ขาดใจ ไม่มีทางอื่น”
ประโยคนี้ล้มล้างสามัญสำนึกเดิมของพวกเขาที่ว่าผู้เล่นคือพระเจ้า
พวกเขาชินกับการหาคู่มือ ชินกับการใช้บั๊ก ชินกับการเติมเงินผ่านด่าน
พวกเขาคิดว่าแค่ฉลาดหน่อย ก็เลี่ยงความทุกข์ยากได้
แต่ต่อหน้าประวัติศาสตร์จริง ในยุคปีที่ถูกเลือดย้อมแดงนั้น ที่ไหนมีทางลัดอะไร?
นั่นคือคนรุ่นก่อนใช้ร่างกายเป็นโล่ ก้าวทีละก้าว บากบั่นฝ่าเส้นทางรอดตายขึ้นมา
บราเดอร์ควงก้มหน้าเงียบ มองถุงมือตัวเองที่ถลอกเพราะใช้บั๊ก สักพักก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร
จะว่าไป นี่ไม่ใช่แค่เกมเหรอ?
แต่บราเดอร์ควงคิดถึงมือข้างนั้นของเสี่ยวหู่ที่ตกเหวไปเพื่อช่วยเขา
คิดถึงก้อนดำ ๆ ที่เสี่ยวหู่และพวกหวงแหนนักหนา คิดถึงผู้หมวดเฒ่าและพวกที่เอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อช่วยเขาขึ้นมา
ทั้งที่รู้ว่าเป็นเกม ใจของบราเดอร์ควงก็ยังอ่อนยวบ
ต่อให้ถูกผู้หมวดเฒ่าตบ ก็ยังโกรธไม่ลง
“ผู้หมวดเฒ่า... ผม... ผมผิดเอง”
บราเดอร์ควงพูดเสียงแผ่ว แต่ผู้หมวดเฒ่าได้ยินท่ามกลางเสียงลมหอนหวีดหวิว
ผู้หมวดเฒ่าถึงปล่อยมือ ปัดหิมะบนไหล่ให้เขา น้ำเสียงกลับไปเป็นชายบ้านนอกคนเดิม
“รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว”
“เดินตามให้ดี อย่าหลงแถว”
บราเดอร์ควงเดินกลับเข้าขบวนอย่างเงียบงัน ออกแรงยกขาก้าวตามอย่างเอาเป็นเอาตาย
เขาเหยียบตามรอยเท้าที่ผู้หมวดเฒ่าทิ้งไว้ ก้าวหนึ่ง แล้วอีกก้าว