บทที่ 2 เวอร์ชันใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
อากาศเงียบสงัดจนรู้สึกเจ็บปวด เหล่านักรบจ้องมองก้อนสีดำที่บราเดอร์ควงขว้างทิ้งไว้บนหิมะด้วยความมึนงง
ชายแขนขาดคนนั้นทรุดตัวลงเงียบๆ หยิบก้อนสีดำขึ้นมาเก็บไว้ในอกเสื้อ กลับไม่โกรธบราเดอร์ควงเลยสักนิด
“ไม่กินก็แล้วไป” ชายแขนขาดถอนหายใจ
“ตอนหลังไม่มีอะไรกิน ไอ้นี่แหละจะช่วยชีวิตแกได้”
“ทำเป็นลึกลับ ข้าเล่นเกมยังต้องมาทนอารมณ์แบบนี้อีกเหรอ” บราเดอร์ควงไม่เห็นค่า แค่นเสียงเย็นชา
“เชื่อไหมข้าจะร้องเรียน...”
ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งจู่ๆ ก็ถูกเมฆดำกลืนกิน
【คำเตือน！สภาพอากาศสุดขั้ว “พายุหิมะ” ถูกกระตุ้นแล้ว！】
“ฟู่！”
ลมที่พัดลงมาจากยอดเขาอย่างกะทันหัน ปะทะบราเดอร์ควงจนเจ็บแปลบ
ชุดรับสัมผัส VR ของเขา明明เปิดระบบควบคุมอุณหภูมิ แต่กลับยังรู้สึกหนาวเหน็บอย่างที่สุด
“นี่... นี่มันอะไร... พารามิเตอร์?”
ฟันของบราเดอร์ควงกระทบกันไม่หยุด
“ระบบลดความเจ็บปวดล่ะ? ข้าเปิดไว้ 10% ไม่ใช่เหรอ?”
ภายใต้การแจ้งเตือนของระบบ แถบเลือดของบราเดอร์ควงเริ่มลดลง เขาตกอยู่ในสภาวะอุณหภูมิต่ำและถูกความเย็นกัด
“เร็วเข้า！อย่าหยุด！”
ชายแขนขาดตะโกนลั่น เสียงถูกพายุหิมะฉีกกระชาก
เขาคว้าแขนของบราเดอร์ควงไว้แน่น ออกแรงลากให้เดินต่อไปข้างหน้า
“ขยับตัว！หยุดคือตาย！”
บราเดอร์ควงอยากจะดิ้น แต่ท่ามกลางลมแรงกลับยกขาแทบไม่ไหว
รอบๆ ตัว ผู้คนที่เขาเคยหัวเราะเยาะ ตอนนี้กลับทนทานต่อลมกรรโชก ก้าวขึ้นไปทีละก้าว
ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างอึ้งไปตามๆ กัน
“ฉันมาดูวิวทิวทัศน์ ทำไมรู้สึกว่าเจ้าพิธีกรกำลังจะตายแล้ว?”
“นี่มันเกมผ่อนคลายจริงเหรอ? นี่มันแนวเอาชีวิตรอดชัดๆ?”
“หน้าบราเดอร์ควงเขียวซีดแล้ว เกมนี้สัมผัสสมจริงขนาดนี้เลยเหรอ?”
ในใจของบราเดอร์ควงตอนนี้มีแค่คำเดียวคือ ไอ้เวร
นักต้มตุ๋น！
นักออกแบบที่ชื่อลั่วอันคือนักต้มตุ๋น！
ผ่อนคลายบ้าบออะไร！มีแต่กดดันทั้งนั้น！
“ข้าไม่เล่นแล้ว ข้าจะออก！” บราเดอร์ควงพยายามเรียกเมนูระบบ
【แจ้งเตือน：การบังคับออกจากเกมจะถูกตัดสินว่าเป็นทหารหนีศึก ยืนยันหรือไม่？】
คำว่า “ทหารหนีศึก” สองตัวอักษรสีแดงฉานสะดุดตา
บราเดอร์ควงถูกสองคำนี้ปลุกความดื้อรั้นขึ้นมา
“ทั้งชีวิตข้าไม่เคยเป็นทหารหนีศึก！”
“ก็แค่ปีนภูเขา ข้าไม่เชื่อว่าจะผ่านไปไม่ได้！”
บราเดอร์ควงกัดฟัน ฝืนเดินโซเซไปท่ามกลางพายุหิมะ
แต่พายุหิมะราวกับมีด กรีดช่องคอเป็นริ้วๆ
เจตจำนงเหล็กกล้าที่เพิ่งลุกโชนของบราเดอร์ควงพ่ายแพ้
เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเดินมานานเท่าไหร่
สิบนาที?
หรือสิบชั่วโมง?
ภายใต้กระแสเวลาที่เร่งขึ้นของเกม ความเจ็บปวดทางร่างกายของบราเดอร์ควงถูกยืดยาวไร้ที่สิ้นสุด
สายตาของบราเดอร์ควงเริ่มพร่ามัว ปอดเหมือนถูกไฟเผา
ขาทั้งสองข้างของเขาหมดความรู้สึกไปนานแล้ว อาศัยเพียงชายแขนขาดที่เรียกว่าผู้หมวดเฒ่าลากเขาอยู่ข้างหน้าถึงเดินต่อได้
“ทหารใหม่... อดทนไว้...”
เสียงของผู้หมวดเฒ่ายิ่งอ่อนแรงลงทุกที แต่มือข้างนั้นกลับกำแน่นราวกับคีม
จำนวนคนในขบวนน้อยลงเรื่อยๆ
ทหารน้อยคนหนึ่งที่แบกหม้อสนาม เดินอยู่ดีๆ ก็ล้มลง แล้วก็ไม่ลุกขึ้นอีกเลย
ไม่มีใครร้องไห้ ไม่มีใครหยุด ทุกคนเพียงเดินผ่านไปพร้อมกับทำความเคารพเงียบๆ แล้วก้าวต่อไปข้างหน้า
เพราะการหยุดหมายถึงการตายไปด้วยกัน
ข้อความในห้องไลฟ์สดจากที่เคยล้อเลียน ตกใจ กลายเป็นความเงียบงันในตอนนี้
ทุกคนถูกความเงียบที่กดดันถึงขีดสุดนี้ทำให้ชะงัก
นี่คือความรู้สึกอึดอัดชนิดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ในที่สุด คนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงใกล้ยอดเขา ซึ่งเป็นช่วงที่พายุหิมะรุนแรงที่สุด
บราเดอร์ควงพลาดท่า ถูกแช่อยู่ในหลุมหิมะลึก
ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงทำให้เขาปิดตาลงอย่างสิ้นหวัง
จบสิ้นแล้ว
เกมนี้กำลังจะจบลง
ทันใดนั้น มือที่บอบบางข้างหนึ่งกลับคว้าปกเสื้อของเขาไว้แน่น
เป็น NPC อายุน้อยคนหนึ่งในขบวน ทุกคนเรียกเขาว่า “เสี่ยวหู่”
ดูเหมือนอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดปี บนใบหน้ามักจะมีรอยแดงจากที่สูงติดอยู่เสมอ
“จับไว้！”
เสี่ยวหู่แม้จะผอม แต่แรงมหาศาล
เขาเอาไหล่ยันไว้บนทางลาดหิมะอย่างสุดชีวิต ลากบราเดอร์ควงขึ้นมาจากหลุมได้อย่างยากลำบาก
แต่ชั้นหิมะใต้เท้าตัวเองกลับเนื่องจากรับแรงมากเกินไป จู่ๆ ก็พังทลาย
“เสี่ยวหู่！”
ผู้หมวดเฒ่าตะโกนลั่นด้วยความเจ็บปวดสุดหัวใจ บราเดอร์ควงเห็นกับตาว่าครึ่งร่างของเสี่ยวหู่ถลำเข้าไปในรอยแยกน้ำแข็ง
“อย่า อย่าเข้ามา！” เสี่ยวหู่ตะโกนลั่น หยุดผู้หมวดเฒ่าและบราเดอร์ควงที่อยากจะพุ่งเข้าไป
“นี่คือหลุมน้ำแข็ง ชั้นบนนั้นเปราะแล้ว เข้ามาก็พากันตกหมด！”
“ยื่นปืนมา！” บราเดอร์ควงร้อนรน เอื้อมมือไปจับปืนเล็กยาวเก่าๆ บนหลัง
“ไม่ทันแล้ว...” เสี่ยวหู่ยิ้มเศร้า ร่างของเขากำลังไถลลงอย่างรวดเร็ว
รอยแยกน้ำแข็งลึกจนมองไม่เห็นก้น เบื้องล่างคือหุบเหวลึกหมื่นฟุต
บราเดอร์ควงชะงักค้าง
นี่มันก็แค่เกม ไม่เห็นต้องถึงขนาดนี้เลย?
“แค่ปล่อยฉัน เขาก็ขึ้นมาได้สิ” ความคิดนี้แวบเข้ามาในสมองของบราเดอร์ควง
แต่การดึงเมื่อครู่นี้ เสี่ยวหู่ได้ใช้กำลังจนหมดแล้ว
เสี่ยวหู่มองบราเดอร์ควง ดวงตาคู่ที่เคยเต็มไปด้วยความไร้เดียงสานั้น ตอนนี้กลับมีความสงบเกินวัย
“นายมาใหม่ ยังไม่เคยออกรบเลย ต่อไป... ช่วยฆ่าศัตรูแทนฉันอีกสักสองสามคนด้วย”
จู่ๆ เสี่ยวหู่ก็ปล่อยมือที่จับยอดน้ำแข็ง มือข้างที่ว่างล้วงอะไรบางอย่างจากอก ขว้างมาทางบราเดอร์ควงอย่างสุดแรง
นั่นคือก้อนสีดำที่ถูกความร้อนจากร่างกายทำให้อุ่น
คือครึ่งก้อนแป้งข้าวบาร์เลย์ที่ราบสูงที่บราเดอร์ควงทิ้งไว้ตรงตีนเขา ผู้หมวดเฒ่าเก็บขึ้นมา
“รับไป！อย่าอดตายล่ะ！”
เสียงของเด็กหนุ่มหยุดกึกกลางพายุหิมะ
ร่างเล็กบอบบางถูกหุบเหวสีขาวกลืนกินหายไป
แผละ
ก้อนสีดำตกลงบนหิมะตรงหน้าบราเดอร์ควง กลิ้งไปสองตลบ
บราเดอร์ควงแน่นิ่งอยู่กับที่
เขาเป็นผู้เล่นฮาร์ดคอร์ที่เล่นเกมฟอร์มยักษ์มาแล้วนับไม่ถ้วน NPC ที่ฆ่าทิ้งวนรอบโลกสีน้ำเงินสามรอบ
เขาคิดว่าตัวเองใจแข็งดั่งหินผา
แต่ชั่วขณะนี้ เมื่อมองก้อนสีดำนั้น หัวใจของบราเดอร์ควงพลันปวดร้าวขึ้นมา
นั่นมันคนโง่หรือไง?
เพื่อช่วยทหารใหม่ขยะอย่างข้า ต้องเอาชีวิตเข้าแลก?
“ไป！”
ผู้หมวดเฒ่าตาแดงก่ำ กระชากบราเดอร์ควงที่ตกอยู่ในภวังค์ขึ้นมาทันที
“อย่าให้เสี่ยวหู่ตายเปล่า！”
“ข้ามภูเขาลูกนี้ไป！ข้ามไป！”
บราเดอร์ควงถูกผู้หมวดเฒ่าลากข้ามยอดเขาไป
เมื่อพายุหิมะซาลง แสงอาทิตย์สาดส่องบนใบหน้าอีกครั้ง เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง
ภูเขาหิมะอันเวิ้งว้างกลืนกินทุกสิ่ง ไม่เหลืออะไรไว้เลย
【สรุปดันเจี้ยน：ล้มเหลว】
【คะแนน：F (นายรอดชีวิตมาได้ แต่วิญญาณของนายยังคงอยู่ที่ภูเขาหิมะ)】
ภาพดับเป็นสีดำ บราเดอร์ควงถูกเตะออกจากเกม
ในห้องไลฟ์สด บราเดอร์ควงรีบถอดหมวก VR ออก
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยน้ำตา ไม่มีภาพลักษณ์ใดๆ
ห้องไลฟ์สดที่ควรจะเป็นแหล่งรวมคนชอบความบันเทิง ผู้ชมมากมายกลับมีแต่สติกเกอร์หน้าร้องไห้เต็มจอ
“ไอ้เวรเอ๊ยนักออกแบบ！นี่คือสิ่งที่แกเรียกว่าผ่อนคลาย?”
“ฮือๆ เสี่ยวหู่！เสี่ยวหู่ของฉัน！”
“กินเสบียงนั่นเข้าไปสิ！บราเดอร์ควงไอ้สารเลวทำไมไม่กิน！”
บราเดอร์ควงปาดหน้า ตาแดงก่ำสวมหมวกกลับเข้าไปใหม่
“ข้าไม่ยอม”
“เอาอีก！”
“ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เสี่ยวหู่ตายเด็ดขาด！”
“ต่อให้ต้องเอาไอ้ชีวิตนี้ลงไป ข้าก็จะพาเขาออกมาจากภูเขาหิมะ！”