ตอนที่ 4 ประกาศล่าคนทั้งเน็ต ใครคือคนแกร่งตัวจริง?
เวลานี้ ความร้อนแรงในไลฟ์สดของบราเดอร์ควงพุ่งทะลุเพดาน
เพียงเพราะเขาซวยได้สมจริง
สมจริงขั้นที่ทำให้ทุกคนอดสงสัยไม่ได้ว่า ตัวเองกำลังอยู่ในโลกคู่ขนานหรือเปล่า
แต่ผู้ชมในไลฟ์ส่วนใหญ่ ก็ยังดูเอาฮาเป็นหลัก
เพราะยังไงคนที่รับเคราะห์ก็คือสตรีมเมอร์ จะมาเกี่ยวอะไรกับคนดู?
แล้วแฮชแท็กอย่าง บราเดอร์ควงโดนร้องไห้จ้า, ด่านภูเขาหิมะไม่มีทางลัด, เกมฮาร์ดคอร์สุดในประวัติศาสตร์ ก็พุ่งติดเทรนด์อย่างรวดเร็ว
ก็อย่างที่โจวซู่เหรินว่าไว้ ทุกข์สุขของมนุษย์ไม่เชื่อมถึงกัน แต่สัญชาตญาณชอบมุงของมนุษย์น่ะเชื่อมถึงกัน
แต่เกมกากให้โดนทรมานเกมหนึ่ง ดันร้อนแรงได้ถึงขนาดนี้ ทำให้สตรีมเมอร์คนอื่นนั่งไม่ติดแล้ว
เมืองฟานเฉีย อะพาร์ตเมนต์อีสปอร์ตหรูแห่งหนึ่ง
“ปัง!”
เมาส์รูปมะเขือเทศถูกฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ไอ้ควงนี่มันเดินดงอะไรนักหนาวะ?”
ชายที่พูดไว้ผมเกรียน สวมเสื้อทีมลายโลโก้
เขาชื่ออีเกิ้ลอาย เป็นพี่ใหญ่สายเทคนิคที่ทั้งเน็ตยอมรับ
ไลฟ์เขาครองอันดับหนึ่งตลอดกาล จุดขายคือฮาร์ดคอร์และเทคนิคล้วนๆ
ต่อให้เป็นเกมยิงระดับยากนรก เขาก็ยังยิงหัวศัตรูไปด้วย คุยเล่นกันไปด้วย
แต่วันนี้ ยอดคนดูของเขาถูกบราเดอร์ควงดูดเกลี้ยง
อีเกิ้ลอายจ้องมองร่างซวนเซของบราเดอร์ควงในจอ พลางเหยียดหยัน
“แค่เกมเดินจำลองก็ดังได้? คนดูยุคนี้ช่างไม่เคยกินของดีๆ”
“ทุกคน อย่าโดนหลอกนะ” อีเกิ้ลอายเปิดไมค์แล้วพูดจาแดกดัน
“ที่ว่าเป็นฮาร์ดคอร์ ก็แค่ปรับค่าสภาพแวดล้อมให้สูงขึ้น ใช้การทรมานผู้เล่นมาเรียกกระแส”
“ถ้าจะพูดเรื่องฮาร์ดคอร์จริงๆ ต้องวัดกันที่ฝีมือ”
แชตก็มีคนไม่เกรงใจยุแยงทันที
“พี่อีเกิ้ลอาย ไปลองเล่นดูสิ!”
“ใช่เลย ให้ไอ้ควงเห็นหน่อยว่าร่างกายระดับนักกีฬาอาชีพเป็นยังไง!”
“ไปจับผิด! เปิดโปงกับดักค่าพลังของเกมกากนั่น!”
อีเกิ้ลอายเลิกคิ้วอย่างชอบใจในที กระแสมาให้แบบนี้ไม่เกาะก็โง่แล้ว
“ได้ ในเมื่อทุกคนอยากดู งั้นฉันจะไปสตูดิโอลั่วอันกับเขาเอง”
อีเกิ้ลอายกดลิงก์ดาวน์โหลดพลางหัวเราะ
“ฉันจะเคลียร์เกมให้เร็วที่สุด และบอกให้ทุกคนรู้ว่า ในเกมนี้ เทคนิคก็ยังคือราชา”
“ส่วนที่ว่ากำลังใจนะเหรอ? นั่นมันแค่ข้ออ้างของพวกมือใหม่!”
……
เวลาเดียวกัน ไลฟ์สดอีกแห่ง
ฉากหลังสีชมพู ไฟเสริมแพงลิบ
นวลๆ คือพี่ใหญ่แห่งฝั่งหน้าตาดี ปกติแล้วแค่อ้อนๆ ร้องเพลงหน้ากล้อง ก็มีรายได้เป็นล้านต่อเดือน
แต่วันนี้ บรรดาพ่อบุญทุ่มในห้องเธอ พากันวิ่งไปดูอะไรนั่น เอาชีวิตรอดหิมะถล่ม
นวลๆ มองดูยอดคนดูที่ลดลงเรื่อยๆ ความรู้สึกเอาตัวไม่รอดแล่นปราด
“ทุกคนคะ~ เกมนี้มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ?”
นวลๆ บีบเสียง พลางกะพริบตาโตใส่กล้อง
“ได้ยินว่าวิวสวยมากเลยนะ ให้หนูไปลองบ้างดีมั้ย? จะได้เปลี่ยนรสชาติให้ทุกคนบ้าง~”
นวลๆ วางแผนในใจเป็นอย่างดี
เกมแนวทิวทัศน์แบบนี้ เหมาะกับคาแรกเตอร์นางงามหัวอ่อนของเธอที่สุด
เข้าไปแล้วก็แค่ร้องว่าหนาวสักหน่อย อ้อนๆ หน่อย แฟนๆ ผู้ชายพวกนั้นจะต้องสงสารตายเลย ของขวัญคงวิ่งกันมาเป็นพรวน
ส่วนความยากน่ะเหรอ?
ตลกละ มีผู้ผลิตเกมที่ไหนจะจงใจทำร้ายผู้เล่นหญิงกัน?
อย่างมากก็แค่ร้องไห้ไปสองที ระบบต้องยื่นคำใบ้ให้แน่
นวลๆ รู้สึกมั่นใจเต็มร้อยจึงกดดาวน์โหลด
……
เวลานี้ ลั่วอันได้นำค่าพลังอารมณ์ที่เพิ่งหาได้ไปลงพนันจนหมด
“แลกซื้อชุดเสียงกัดกร่อนประสาท·สำหรับสถานการณ์หนาวจัด”
“แลกซื้อโมดูลจำลองร่างกายล่มสลายขั้นลึก”
“แลกซื้อโมดูลสนทนาอัจฉริยะ NPC ขั้นต้น: มอบความสามารถตอบสนองตามบริบทแบบเรียลไทม์แก่ NPC หลัก”
【การแลกเปลี่ยนสำเร็จ! ข้อมูลได้ถูกติดตั้งลงในดันเจี้ยน "การเดินทางไกลสีแดง" แล้ว】
ลั่วมองค่าพลังอารมณ์ที่เหลือศูนย์ พลางพึมพำเสียงต่ำราวกับปีศาจ
“ยินดีต้อนรับสู่... ภูเขาหิมะปี 1935”
……
โลกของเกม จุดเกิด
โลกเปลี่ยนจากความว่างเปล่ากลายเป็นสิ่งมีตัวตน
อีเกิ้ลอายเพิ่งลืมตา สายลมแรงก็พัดกระหน่ำ
“แค้กๆๆ!”
อีเกิ้ลอายไม่ทันตั้งตัว ลมหนาวพัดเข้าปอดเต็มคำ
ต่อให้เป็นอีเกิ้ลอายที่มีร่างกายดีเยี่ยม ในเสี้ยววินาทีนั้นก็ยังโดนลมคำรามพัดจนมึน
เสียงลมนี่สมจริงเกินไปแล้ว
เสียงมันพุ่งเข้าสมองผ่านแก้วหูตรงๆ พัดสมองเขาเจ็บระบม
อีเกิ้ลอายอยากยกมือจับปืนตามสัญชาตญาณ แต่นิ้วกลับแข็งเกร็งไม่ยอมเชื่อฟัง
ส่วนไม่ไกลจากเขา มีเสียงร้องโหยหวนตัดผ่านพายุหิมะ
“อ้าก! เจ็บจัง! อะไรเนี่ย!”
นวลๆ พังทลายแทบจะทันทีที่เหยียบพื้น
หล่อนเลือกชุดมือใหม่บางๆ เพื่อเพิ่มเอฟเฟกต์การไลฟ์สด ไม่อาจป้องกันลมหนาวอะไรได้เลย
ลมหนาวพัดจนหล่อนทั้งหนาวทั้งเจ็บ
นวลๆ ได้แต่กรีดร้องพลางตะกุยในอากาศไปเรื่อย เพื่อปลุกแผงระบบเกม
“ปิดระบบรับรู้ความเจ็บปวด! ปิดเร็ว!”
แต่ในสภาพแวดล้อมที่หนาวจัดขนาดนี้ นิ้วของนวลๆ สั่นจนแม้แต่ปุ่มเสมือนก็ยังกดไม่ถูก
แถมที่ทำให้หล่อนพังกว่าเดิมก็คือ เครื่องสำอางบนหน้า เพราะน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา ทำให้แข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งอยู่บนใบหน้า
เครื่องสำอางหล่อน เยินแล้ว
“หน้าฉัน... เจ็บ...”
นวลๆ ก้มหน้ากุมขมับอย่างเจ็บปวด ไม่เหลือเค้าพี่ใหญ่ฝั่งหน้าตาดีอีกต่อไป
ผู้ชมในไลฟ์ถึงกับมึน นี่มันไม่เหมือนเอฟเฟกต์รายการที่พวกเขาคิดไว้เลยนะ?
“เหยด นี่นวลๆ เหรอ?”
“นี่มันสมจริงเกินไปแล้วมั้ย? เครื่องสำอางเยินหมดเลย?”
“ถึงจะดูน่าสงสาร แต่ทำไมฉันแอบขำนิดๆ วะ...”
“เกมนี้ฮาร์ดคอร์เกินไปแล้ว! ไม่มีเวลาให้คนปรับตัวเลยนะ!”
มองกลับมาที่อีเกิ้ลอาย ถึงจะหนาวสั่นไม่แพ้กัน แต่ยังไงเขาก็เป็นนักเล่นเกมฮาร์ดคอร์
อีเกิ้ลอายฝืนทนตัวสั่น ปรับลมหายใจของตัวเองไปเรื่อยๆ เพื่อต่อสู้กับสัญชาตญาณทางกายภาพที่สมจริง
“เลิกกรี๊ดได้แล้ว!” อีเกิ้ลอายตะโกนใส่นวลๆ “ยิ่งกรี๊ดยิ่งหนาว! ไม่อยากตายก็ขยับตัวสิ!”
อีเกิ้ลอายกวาดตามองรอบๆ หาตัวชี้นำภารกิจ
ไม่นานนัก เขาก็มองเห็นผู้คนกลุ่มนั้น
พวก NPC ที่เสื้อผ้าซอมซ่อ
อีเกิ้ลอายขมวดคิ้ว
“นี่พวกเพื่อนร่วมทีม? ขอทานหรือไง?”
อีเกิ้ลอายเดินไปยังตรงหน้าผู้หมวดแขนเดียว
ผู้หมวดเฒ่ากำลังช่วยนักรบน้อยคนหนึ่งพันผ้าพันแข้งด้วยมือข้างเดียว
พอเห็นสองคนที่มาใหม่ ในแววตาผู้หมวดเฒ่าก็ประกายแสงหลังการอัปเกรดระบบ
“พลทหารใหม่ ยังมัวยืนทำอะไรกัน?” ผู้หมวดเฒ่าลุกขึ้นถามด้วยความห่วงใย “ไม่อยากกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง ก็ตามหน่วยมา”
อีเกิ้ลอายส่งเสียงเหยียดในลำคอ แล้วยื่นมือออกมาตรงๆ อย่างไม่มีมารยาท
“เอาอาวุธมาให้ผม”
ผู้หมวดเฒ่าชะงักไป “หา?”
“บอกว่า อาวุธ” อีเกิ้ลอายชี้นิ้วใส่อาวุธบนหลังผู้หมวดเฒ่าอย่างหมดความอดทน
“นี่มันเกมสงครามไม่ใช่หรือไง? ไม่มีปืนผมจะสู้ยังไง? ใช้เดินให้ศัตรูตายรึไง?”
ผู้ชมในไลฟ์ก็ยุตาม
“ใช่เลย! พี่อีเกิ้ลอายเป็นเทพสไนเปอร์นะ! ยื่นปืนให้ด้ามหนึ่ง เขาพาไปได้ทั้งทีม!”
“ยื่นปืนมาเร็วสิ! ดู NPC นั่นสิท่าทางซื่อๆ”
ผู้หมวดเฒ่ามองอากัปกิริยาที่ถือตนของอีเกิ้ลอาย ดวงตาหม่นลง
แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่ปลดปืนยาวลงจากหลังอย่างเงียบๆ แล้วยื่นให้
“เก็บไว้ใช้อย่างประหยัดล่ะ” ผู้หมวดเฒ่าสั่งด้วยเสียงต่ำ “นี่มันเพื่อนเก่าแก่เลยนะ”
อีเกิ้ลอายคว้าปืนมาอย่างแรง โดยไม่ฟังเลยแม้แต่น้อยว่าผู้หมวดเฒ่าพูดอะไร
ในสายตาเขา มันก็แค่ไอเทมชิ้นหนึ่ง แค่กดไกก็ฆ่าคนได้ ข้อมูลจำลองชิ้นหนึ่ง
แต่เมื่อความหนักแน่นของปืนนั้นกดอยู่กลางฝ่ามือ สีหน้าอีเกิ้ลอายก็เปลี่ยนไป
นี่ไม่ใช่อาวุธชนิดใดที่เขาคุ้นเคยเลย
ตัวปืนไร้รางติดอุปกรณ์ทางยุทธวิธี หาจุดแดงก็ไม่มี แล้วก็ไม่มีด้ามจับตามหลักสรีรศาสตร์
แม้แต่ไม้ที่พานท้ายก็ยังขึ้นเงา และตรงรอยร้าวยังพันด้วยเทปดำๆ หลายรอบ
อีเกิ้ลอายยืนนิ่ง พายุหิมะคำรามสนั่น
อาวุธเหมือนกิ่งฟืนนี้กำอยู่ในมือ เป็นครั้งแรกที่เขาตั้งคำถามกับฝีมือของตัวเอง
ไอ้นี่... ฆ่าคนได้จริงเหรอ?