กลิ่นน้ำหอมบนตัวหลี่หงอวี้พิเศษมาก ไม่ใช่กลิ่นเครื่องสำอางถูก ๆ แต่เป็นกลิ่นหอมเย็นของไม้
กลิ่นนี้มีเสน่ห์ดึงดูดร้ายแรงสำหรับเซี่ยอานที่เพิ่งอายุสิบแปดเต็ม——นั่นคือกลิ่นเฉพาะของหญิงสาวที่บรรลุนิติภาวะแล้ว
“เหม่ออะไรอยู่” หลี่หงอวี้ดันแว่นไร้กรอบบนสันจมูก ปากกาลูกลื่นในมือเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ “นี่คือระบบของไห่คัง ถึงจะเป็นของในประเทศ แต่หลักการทำงานไม่เหมือน Windows ดูให้ดี ฉันสาธิตแค่รอบเดียว”
เซี่ยอานรีบตั้งสติ สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอ
บนคอมพิวเตอร์แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดในจุดต่าง ๆ ครอบคลุมกล้องกว่าร้อยตัว ครอบคลุมพื้นที่สาธารณะทั้งหมดของหมู่บ้านหยุนหลาน ทั้งทางเข้าออกใหญ่ ลานจอดรถใต้ดิน ลิฟต์โดยสาร กระทั่งมุมอับในสวน
“นี่คือแผงควบคุมหลัก สามารถเรียกดูวิดีโอย้อนหลังสามสิบวันได้…” นิ้วเรียวของหลี่หงอวี้ดีดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เสียงคลิกเมาส์ใสกังวาน “ในฐานะหัวหน้าแผนกรักษาความสงบเรียบร้อย ปกติฉันจะดูที่จอดรถกับลิฟต์เป็นหลัก…”
เธอเปิดหน้าจอแยกขึ้นมาหนึ่งจอ ภาพเป็นทางเข้าลานจอดรถใต้ดินโซน B2 พอดี
รูม่านตาของเซี่ยอานหดลงเล็กน้อย
เขาเห็นรถ BMW X5 สีดำคันคุ้นตาคันนั้น
เมื่อวาน…ตรงจุดนั้น ในรถคันนั้น…หลิวลี่ลี่กับจ้าวหู่เล่นเซ็กซ์ในรถกัน
จู่ ๆ เซี่ยอานก็รู้สึกว่า งานดูแลกล้องวงจรปิดนี่…ดีเหมือนกันนะ
“เป็นอะไร” หลี่หงอวี้สังเกตว่าเซี่ยอานเหม่อลอยนิดหน่อย หันมามองเขาแวบหนึ่ง
“เปล่า…แค่รู้สึกว่าระบบนี้ซับซ้อนดี” เซี่ยอานปิดบังความประหม่า แล้วถามหยั่งเชิง “หัวหน้าหลี่ครับ กล้องวงจรปิดของเรา…ปกติผู้จัดการจ้าวดูไหมครับ”
พอเอ่ยถึงจ้าวหู่ ในแววตาของหลี่หงอวี้ก็ฉายแววรังเกียจที่ยากจะสังเกตเห็นผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็กลับเป็นสีหน้าเรียบเฉยแบบมืออาชีพอย่างรวดเร็ว “ผู้จัดการจ้าวยุ่งเรื่องงานมากมาย ที่ไหนมีเวลามาดูพวกนี้ แต่…”
เธอชะงักเล็กน้อย ลดเสียงลง “ถึงผู้จัดการจ้าวจะไม่ดู แต่บางทีก็สั่งให้ใครสักคนมาตรวจสอบวิดีโอช่วงเวลาใดช่วงเวลาหนึ่งกะทันหัน เพราะฉะนั้น ข้อมูลของเราที่นี่ ห้ามหายเด็ดขาด และห้ามให้คนนอกเห็น”
เซี่ยอานพยักหน้า “ผมเข้าใจแล้วครับ หัวหน้าหลี่”
“งั้นลองทำเองดู”
เซี่ยอานฝืนใจลงมือ อย่างตะกุกตะกักก็ทำการเรียกดูกล้องและบันทึกการเล่นซ้ำได้สำเร็จ
ความจริงแล้วการใช้งานง่ายมาก แค่ต้องทำความคุ้นเคยกับตำแหน่งที่แน่นอนของกล้องแต่ละตัวและภาพที่สัมพันธ์กัน
พอเซี่ยอานทำเสร็จ หลี่หงอวี้ก็ลุกขึ้นอย่างพอใจ “โอเคแล้ว การทำงานพื้นฐานเธอเรียนรู้หมดแล้ว ถ้ามีเจ้าของบ้านร้องเรียนเรื่องเสียงดังหรือของหาย เธอก็ส่งออกวิดีโอที่เกี่ยวข้องเก็บไว้ใน USB อย่าให้โดยตรง ให้ฉันดูก่อน”
พูดจบ เธอพาเซี่ยอานไปที่ห้องควบคุมด้านนอก ให้คอมพิวเตอร์เซี่ยอานหนึ่งเครื่อง แล้วกำชับโจวน้อยข้าง ๆ ให้ช่วยดูแลเซี่ยอาน จากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องทำงานเฉพาะที่อยู่ด้านใน พอประตูกระจกปิดลง ก็ตัดเสียงส่วนใหญ่ออกไป
เซี่ยอานมองตามแผ่นหลังของเธอ ในใจครุ่นคิดเงียบ ๆ ขาถุงน่องดำขายาวเรียวสวยจัง
โจวเหลียง รปภ. ใส่แว่นที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นคู่มือการใช้งานให้เขาเล่มหนึ่ง “น้องชาย ค่อย ๆ ดู ไม่ต้องรีบ งานนี้ง่ายจะตาย แค่จ้องหน้าจอ มีอะไรผิดปกติก็รายงานก็พอ”
“ขอบคุณครับพี่โจว”
เซี่ยอานสลับภาพกล้องวงจรปิดบนคอมพิวเตอร์ไปเรื่อย ๆ เห็นเงาร่างคุ้นตาอยู่บ้างในหมู่บ้านเป็นครั้งคราว——มีคุณนายผู้ดีพาสุนัขเดินเล่น มีเจ้าของบ้านขับรถหรูเข้า ๆ ออก ๆ แล้วก็มีหญิงสาวแต่งตัวโป๊สองสามคนเดินออกมาจากประตูยูนิตหนึ่ง ขึ้นรถตู้สีดำคันเดียวกัน
เขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าด้านข้างของผู้หญิงคนหนึ่งดูคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ยังไม่ทันได้ดูดี ๆ รถก็ขับออกไปแล้ว
เช้าวันหนึ่งก็ผ่านไปอย่างนี้
เบากว่าการลาดตระเวนเมื่อก่อนเยอะเลยจริง ๆ แถมยังได้เห็นความลับบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้…
ตอนกินข้าวเที่ยง หวังเชาถือปิ่นโตเข้ามาหา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ได้ยินว่านายย้ายไปห้องควบคุมแล้วเหรอ แน่มากน้องชาย หลงชายให้เกียรตินายนี่”
“ต้องขอบคุณพี่เฉินที่โทรศัพท์มาน่ะครับ” เซี่ยอานคีบกับข้าวเข้าปาก
“เฉินเจี๋ย” หวังเชาลดเสียง “เมื่อคืนนายไปซ่อมท่อน้ำ หรือซ่อมอย่างอื่นกันแน่”
เซี่ยอานรู้สึกผิด รีบขยำข้าวเข้าปาก “อย่ามั่วสิครับ ซ่อมท่อน้ำจริง ๆ”
“ได้ ๆ ๆ นายว่าไงก็งั้น” หวังเชาหัวเราะหึหึ เปลี่ยนเรื่องคุย “จริงสิ เมื่อคืนแฟนนาย…โอ๊ย ไม่ใช่ หลิวลี่ลี่ติดต่อนายบ้างไหม”
“ไม่มีครับ”
“ก็สมควรแล้ว” หวังเชาเคี้ยวข้าว “ฉันบอกนายเลยนะ ผู้หญิงแบบนั้น นายก็แค่คิดว่าใช้เงินไปสองสามพันเล่น ๆ ก็พอ อย่าไปใส่ใจ ตอนนี้งานหลักของนายคือ——จับตาเส้นสายของเฉินเจี๋ยไว้ให้ดี ขนาดเส้นขนที่แขนของเธอเส้นเดียวดึงออกมาก็พอนายใช้ไปทั้งชาติได้”
“พี่หวังอย่าล้อผมเล่นเลยครับ ผมไม่ใช่คนอย่างนั้น” เซี่ยอานตอบส่ง ๆ
ปากบอกว่าไม่ใช่คนอย่างนั้น แต่ในใจกลับเห็นด้วยกับคำพูดของหวังเชามาก
คนอื่นอย่างเฉินเจี๋ย แค่โทรศัพท์เพียงครั้งเดียว ก็ดึงตัวเองขึ้นมาทำงานในห้องควบคุมได้
ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งนี้ ตัวเองก็คงต้องดิ้นรนต่อสู้ไปอีกปีสองปีก็ไม่แน่ว่าจะได้สิทธิ์พิเศษแบบนี้
นี่ล่ะคือผลลัพธ์ของอำนาจ
ในเมืองที่คนกินคนแห่งนี้ ศักดิ์ศรีเป็นสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด มีเพียงอำนาจและเงินทองที่อยู่ในกำมือเท่านั้น คือหลักข้อเท็จจริง
เซี่ยอานครุ่นคิดอย่างครึ่ง ๆ กลาง ๆ ว่า ตัวเองจะสร้างเส้นสายที่เป็นประโยชน์กับตัวเองได้บ้างหรือเปล่า
กินข้าวเที่ยงเสร็จ ตอนกลับมาที่ห้องควบคุมก็พบว่าทุกคนยังไม่กลับมา แต่หลี่หงอวี้ที่อยู่ห้องด้านในกลับยังคงนั่งหน้ายุ่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เซี่ยอานเดินเข้าไปใกล้ หลายครั้งอยากจะเอ่ยปากพูด แต่กลับรู้สึกว่าหลี่หงอวี้มีออร่าที่เข้มแข็งมาก จนไม่กล้าเอ่ยปาก
หลี่หงอวี้เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยอาน “มีอะไร”
เซี่ยอานพลันหน้าแดงก่ำ เขาดูออกว่าหลี่หงอวี้ยังไม่ได้กินข้าว อยากจะอาสาไปซื้อข้าวกล่องให้หลี่หงอวี้ แต่เซี่ยอานผู้ไร้ประสบการณ์ กลับรู้สึกว่านี่คือการประจบเอาใจคนอื่น กลัวโดนคนอื่นหาว่าชอบเกาะขา
พูดกันตามตรง ก็เป็นเพราะเขามาจากชนบท เต็มไปด้วยปมด้อย
หลี่หงอวี้ขมวดคิ้ว “มีอะไรจะพูดก็พูดมา ทำตัวเหมือนผู้หญิงได้”
เซี่ยอานตื่นเต้นมาก เอ่ยปากอย่างประหม่ายิ่ง “หัวหน้าหลี่ครับ คุณหิวไหม ผมเห็นนี่มันเที่ยงแล้ว ผมไปซื้อข้าวข้างล่างมาให้ไหมครับ ผมรู้จักร้านข้าวหม้อดินอร่อย ๆ อยู่ใกล้ ๆ แห่งหนึ่ง”
หลี่หงอวี้ชะงักไปเล็กน้อย
ตั้งแต่ได้เป็นหัวหน้า รปภ. ลูกน้องที่อยู่ใต้อาณัติคนไหนไม่เกรงกลัวและอยู่ห่าง ๆ หรือไม่ก็อย่างหลี่หลงที่มองขาเธอด้วยท่าทางลามก อย่างเซี่ยอานที่อาสามาดูแลเรื่องกินข้าวของเธออย่างนี้ นับเป็นคนแรกเลย
แล้วก็ ท่าทางที่เด็กหนุ่มคนนี้อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ หน้าแดงน่ารักดีเหมือนกัน คล้ายรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบตอนมหาวิทยาลัยอยู่บ้าง
“ก็ได้” น้ำเสียงของหลี่หงอวี้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย หยิบแบงก์ยี่สิบออกมาจากกระเป๋า “ช่วยพี่ซื้อข้าวหม้อดินไก่เห็ดหอมมาหนึ่งชุด ไม่ต้องทอน”
เซี่ยอานรับเงินมา ในใจยิ้มบานสะพรั่ง
เขารีบวิ่งไปซื้อข้าวหม้อดิน และยังควักเงินตัวเองซื้อน้ำแตงโมปั่นหนึ่งแก้ว
ปี 04 น้ำปั่นหนึ่งแก้วไม่ถูกเลยนะ
หลี่หงอวี้ดูออกว่าน้ำปั่นราคาเท่าไหร่ “เธอควักเงินตัวเองซื้อมาเหรอ”
เซี่ยอานตอบ “ครับ ผมได้ยินว่าผู้หญิงดื่มน้ำปั่น ช่วยให้ผิวดีขึ้น”
หลี่หงอวี้ปัดปอยผมข้างหู “เธอคิดว่าผิวพี่ไม่สวยเหรอ”
เซี่ยอานรวบรวมความกล้า “ไม่ ๆ เลยครับ ผิวของหัวหน้าหลี่เนียนละเอียดเหมือนผิวเด็กทารก”
หลี่หงอวี้รู้สึกว่าคนหนุ่มคนนี้พูดจาตรงไปตรงมา แถมแฝงความขี้อายที่หาดูได้ยาก ก็เลยหยอกล้อไปประโยคหนึ่ง “แค่ผิวสวยเหรอ คนไม่สวย”
เซี่ยอานหน้าแดงเล็กน้อย “คนก็สวยครับ สาว ๆ ในแผนกทรัพย์สินของเราตั้งเยอะ หัวหน้าหลี่สวยที่สุดเลยครับ”
“ปากหวานไปได้ ต่อไปอยู่เป็นการส่วนตัวเรียกพี่สาวก็พอ”
“พี่…อวี้”
หลี่หงอวี้ยิ้มจนตาหยี กินข้าวเสร็จก็ลุกขึ้น “พี่ขึ้นไปข้างบนงีบสักหน่อย เธออยู่เฝ้าที่นี่นะ”
หลังจากมองตามหลี่หงอวี้จากไป เซี่ยอานนั่งลงบนเก้าอี้ของหลี่หงอวี้ เริ่มเข้าไปจัดการภาพกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์
ไม่นานเซี่ยอานก็พบว่าคอมพิวเตอร์ของหลี่หงอวี้มีสิทธิ์การใช้งานสูงมาก
คอมพิวเตอร์ในห้องควบคุมด้านนอก มองเห็นได้แค่ภาพจากกล้องบางส่วน แต่เครื่องนี้มองเห็นภาพทั้งหมดได้
ไม่นาน ในดวงตาของเซี่ยอานก็เปล่งประกายวาบหนึ่ง
เขาพบโฟลเดอร์ซ่อนอยู่โฟลเดอร์หนึ่งชื่อ “VIP_Backup”
คลิกเข้าไป ข้างในอัดแน่นไปด้วยไฟล์วิดีโอเต็มห้อง วิธีการตั้งชื่อแปลกมาก ไม่ใช่วันที่ แต่เป็นชื่อคนหรือป้ายทะเบียนรถ
ผู้จัดการจ้าว_0315
ผู้จัดการจ้าว_0402
คุณหลิว_0410
หัวใจของเซี่ยอานเต้นโครมคราม
เขาคลิกเข้าไปที่ คุณหลิว_0410
วินาทีที่ภาพโหลดขึ้นมา นิ้วของเซี่ยอานก็กำเมาส์อย่างแรง
นั่นคือหลิวลี่ลี่!
ฉากหลังของวิดีโอคือลานจอดรถอีกแห่งของหมู่บ้านหยุนหลาน เวลาคือคืนวันเสาร์ที่แล้ว หลิวลี่ลี่สวมกระโปรงลายดอกไม้ตัวที่เซี่ยอานเป็นคนซื้อให้ กำลังฉุดกระชากกับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่จ้าวหู่ แต่เป็นชายวัยกลางคนหัวเถิกอ้วนท้วน
ทั้งสองคนกำลังเถียงกันอยู่ แล้วจู่ ๆ หลิวลี่ลี่ก็กอดชายอ้วนคนนั้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร สุดท้ายทั้งสองก็ขึ้นรถ Passat สีดำคันนั้น…
“ที่แท้…เธอไม่ได้เป็นแค่กิ๊กของจ้าวหู่”
เซี่ยอานรู้สึกขยะแขยง พลางรู้สึกถึงความสะใจอย่างหนึ่งที่ยากจะบรรยาย
ผู้หญิงอย่างหลิวลี่ลี่ เพื่อเงินแล้ว ใครก็ขึ้นได้ จ้าวหู่คิดว่าตัวเองเป็นเสี่ยเลี้ยงคนเดียว แต่หารู้ไม่ว่าเขาก็เป็นแค่ “หนึ่งในคนที่มารับช่วงต่อ”
เซี่ยอานไม่ลังเล รีบก็อปปี้วิดีโอนี้ไปยัง USB ที่พกติดตัว
ทันใดนั้น เขาก็คลิกเปิด ผู้จัดการจ้าว_0315
ภาพอยู่ในมุมอับของลานจอดรถใต้ดิน จ้าวหู่กำลังลากเด็กสาวคนหนึ่งขึ้นรถอย่างรุนแรง…
เซี่ยอานสูดลมหายใจเฮือก
“ของดี ของดีจริง ๆ”
เซี่ยอานระงับความตื่นเต้นในใจ เก็บ USB ไว้ในอก แล้วรีบเคลียร์ประวัติการเข้าชม ออกจากโฟลเดอร์ซ่อน
ทันใดนั้นเอง ประตูกระจกของห้องทำงานก็เปิดออก