เซี่ยอานมองหยางตี๋ที่ยืนอยู่หน้าประตู
หญิงสาวตรงหน้าใส่ชุดกระโปรงทำงานสีดำ ซึ่งเป็นชุดมาตรฐานของพนักงานเสิร์ฟในคาราโอเกะ แต่ตอนนี้เสื้อผ้ากลับดูยับยู่ยี่ไม่เป็นระเบียบ
เครื่องสำอางที่เคยบรรจงแต่งแต้มเลอะเลือนเพราะคราบน้ำตา ราวกับดอกกุหลาบดำที่โรยรากลางพายุฝน ขายาวในถุงน่องสีดำของเธอส่ายสะท้านตาใต้แสงไฟสีสลัวในทางเดิน เพียงแต่ที่หัวเข่ามีรอยฟกช้ำชัดเจน เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการขัดขืนเมื่อครู่
หากเป็นเมื่อก่อน เซี่ยอานคงไม่ยอมให้ผู้หญิงคนอื่นมาพักที่บ้านหรอก กลัวว่าหลิวลี่ลี่รู้เข้าจะเข้าใจผิด...
แต่คืนนี้ไม่เหมือนเดิม
เขาเพิ่งเจอการหักหลังจากหลิวลี่ลี่ ในใจกำลังอัดอั้นด้วยอารมณ์บางอย่างที่บอกไม่ถูก เมื่อเห็นผู้หญิงตรงหน้าที่ถูกผู้ชายทำร้ายเช่นกัน ก็เกิดความรู้สึกร่วมชะตากรรมเดียวกันอย่างประหลาด
อีกอย่าง ในใจลึก ๆ ของเซี่ยอานก็มีความคิดที่จะแก้แค้นหลิวลี่ลี่อยู่บ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น ฉันจ่ายค่าเช่าเอง จะให้ใครเข้ามาพักก็สมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ?
"เข้ามาสิ"
เซี่ยอานหลบข้างให้ ไม่พูดพร่ำทำเพลง
หยางตี๋ราวกับจับฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ รีบสาวเท้าเข้าไปในห้องด้วยรองเท้าส้นสูง
ห้อง 404 เล็กมาก มีแค่เตียงเดียว โต๊ะตัวหนึ่ง และตู้เสื้อผ้าธรรมดา อัดคนเข้าไปอีกสองคนก็ยิ่งคับแคบ
หยางตี๋ยืนอยู่ข้างประตู กวาดตามองห้องเล็ก ๆ ท่าทางเคอะเขินไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
"นั่งสิ" เซี่ยอานยื่นเก้าอี้พลาสติกตัวเดียวในห้องให้เธอ ส่วนตัวเองนั่งลงบนขอบเตียง
ทั้งสองคนนั่งห่างกันหนึ่งเมตร ต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร
เซี่ยอานส่งน้ำแร่ขวดหนึ่งที่ยังไม่ได้เปิดให้เธอ "ดื่มน้ำหน่อย"
"ขอบคุณ" หยางตี๋รับไป มือทั้งสองประคองขวดน้ำ แต่ไม่ได้ดื่ม
เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นว่า "นายชื่อเซี่ยอานใช่ไหม? ฉันได้ยินป้าเจ้าของหอบอก"
"อืม"
"ฉันชื่อหยางตี๋ นายคงรู้" เธอกัดริมฝีปากล่าง "คนที่อยู่ห้องข้าง ๆ แล้วเป็น 'พนักงานเสิร์ฟ' ไง"
"รู้" เซี่ยอานตอบแบบใจเย็น แต่จริง ๆ ในใจแอบประหม่า
สาเหตุหลักคือหยางตี๋สวยมากจริง ๆ แถมแต่ละครั้งเลิกงานดึก กลับมาพร้อมอาการเมามาย บางครั้งยังแต่งตัวโป๊อีกด้วย เซี่ยอานคอยแอบมองทุกครั้ง
แถมยังเคยฝันถึงหยางตี๋บ่อย ๆ...
"ผู้ชายที่ตีฉันเมื่อกี้ เป็นแฟนฉันเอง ชื่อจางเหล่ย เป็นเทรนเนอร์ที่ฟิตเนสฉีจี้" หยางตี๋ยิ้มเยาะตัวเอง "คบกันมาหนึ่งปีแล้ว ทุกครั้งที่ดื่มเหล้าก็ตีฉัน วันนี้เล่นไพ่เสียเงิน หมดไปเป็นหมื่น กลับมาก็อาละวาด"
เซี่ยอานขมวดคิ้ว "แล้วทำไมไม่เลิก?"
"เลิกมาสามครั้งแล้ว" หยางตี๋ก้มหน้ามองมือตัวเอง "ทุกครั้งเขาก็คุกเข่าขอโทษ สาบานว่าจะไม่ทำอีก แล้วผ่านไปไม่กี่วันก็เป็นอีก"
เซี่ยอานรู้สึกเห็นใจหยางตี๋อยู่บ้าง แต่พอนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองที่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ก็เลยไม่มีอารมณ์จะปลอบใจ
"บ้านฉันอยู่ชนบท พี่น้องผู้ชายสามคนยังเรียนหนังสือ ล้วนแต่ต้องพึ่งฉันที่มาหาเงินในเมือง" เสียงของหยางตี๋ยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ
พูดพลางน้ำตาก็ไหลพรากอีกครั้ง
เซี่ยอานมองน้ำตาของเธอ ในหัวก็หวนนึกถึงภาพเมื่อตอนกลางวันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว—หลิวลี่ลี่นั่งบนตักจ้าวหู่ ฉายรอยยิ้มประจบประแจง
เซ็กซ์ในรถ!
จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า "แฟนฉันวันนี้ก็ทรยศฉันเหมือนกัน ไปกับคนรวยที่ขับรถ BMW เพราะงั้นเธอก็อย่าคิดว่าฟ้าถล่มเลย สมัยนี้ใครอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีใครกัน?"
หยางตี๋เงยหน้าขึ้น มองเขาด้วยนัยน์ตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา
บางทีคำพูดนี้คงแทงใจหยางตี๋เข้าให้ เธอนิ่งไปหลายวินาที แล้วก็หัวเราะทั้งน้ำตา แม้จะดูไม่น่ามองนัก
"นายพูดถูก" เธอเช็ดน้ำตา "ขอบใจนะ เซี่ยอาน"
เซี่ยอานลุกขึ้น หยิบเสื้อยืดสะอาดกับกางเกงวอร์มตัวหนึ่งจากตู้เสื้อผ้ามาวางบนเตียง
"เสื้อผ้าเธอเปื้อนแล้ว ใส่ของฉันไปก่อนนะ ฉันจะออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก"
เขาเดินออกจากห้อง ปิดประตู พิงผนังทางเดิน จุดบุหรี่ยี่ห้อลี่ฉวินขึ้นมาสูบ
สิบนาทีต่อมา หยางตี๋เรียกเซี่ยอานให้เข้าไป
กลับเข้ามาในห้อง เซี่ยอานเห็นหยางตี๋เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เสื้อยืดสีขาวใส่อยู่บนตัวเธอดูหลวมโพรก ปกเสื้อเลื่อนลงมาถึงระดับกระดูกไหปลาร้า เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียน กางเกงวอร์มพับขาขึ้นหลายตลบ เท้าใส่รองเท้าแตะของเขา
เธอล้างหน้ามาแล้ว ตอนไม่แต่งหน้ายิ่งดูใสซื่อกว่าตอนมีเครื่องสำอางหลายส่วน เพียงแต่รอยช้ำเขียวม่วงตรงหางตายิ่งดูน่าสะพรึงกว่าเดิม
"ฉันนอนพื้นก็ได้" หยางตี๋พูดพลางเตรียมจะนั่งลงบนพื้น
"พื้นเย็น" เซี่ยอานชี้ไปที่เตียงเดี่ยว "เธอนอนเตียงเถอะ ฉันนอนพื้นเอง"
"จะให้ดีได้ยังไง..."
"อย่าเกรงใจเลย" เซี่ยอานล้วงผ้าปูรองนอนบาง ๆ สำรองออกมาจากตู้ ปูลงบนพื้น แล้วโยนหมอนไปให้ "รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เธอยังต้องไปทำงาน"
หยางตี๋มองผู้ชายที่เด็กกว่าเธอสองปีคนนี้ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็เอ่ยเพียงว่า "ราตรีสวัสดิ์"
"ราตรีสวัสดิ์"
เซี่ยอานปิดไฟ นอนลงบนพื้น
ในความมืด เขาได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาจากเตียง และเสียงน้ำหยดจากท่อข้างห้องเป็นครั้งคราว
พลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ
"เซี่ยอาน... หลับหรือยัง?" เสียงของหยางตี๋เบามากและสั่นเครือ
"ยัง" เซี่ยอานลืมตาขึ้น
"ฉัน... ฉันกลัว" เสียงของหยางตี๋เจือด้วยเสียงสะอื้น "นาย... มานอนบนเตียงด้วยกันได้ไหม? นอนอีกฝั่งนึงก็พอ ฉันไม่แตะต้องนายหรอก ฉันแค่อยู่คนเดียวแล้วในหัวมีแต่ภาพที่จางเหล่ยตีฉัน..."
เซี่ยอานเงียบไปนานมาก
แสงจันทร์สาดลอดผ่านช่องม่านที่ไม่ได้ปิดสนิท ทาบลงบนเพดาน ราวกับรอยแผลเป็นยาวบาง
"ได้"
เขาลุกขึ้น กอดหมอนเดินไปที่เตียง นอนลงอีกฝั่ง
เตียงเดี่ยวก็ไม่ใหญ่ตั้งแต่แรก พอนอนสองคนก็แทบไม่มีช่องว่าง เซี่ยอานรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างของหยางตี๋ และกลิ่นครีมอาบน้ำอ่อน ๆ—เธอใช้ครีมอาบน้ำของเขา
ทั้งสองนอนหันหลังชนกัน ห่างกันไม่ถึงหนึ่งกำปั้น
"เซี่ยอาน"
"หืม?"
"ขอบใจนะ"
เซี่ยอานไม่ตอบ
ในความมืด เขารู้สึกว่ามือของหยางตี๋ค่อย ๆ ยื่นมา จับนิ้วของเขาเบา ๆ
เขาไม่ได้สะบัดออก
...
ข้างนอกหน้าต่างไม่รู้ว่าฝนเริ่มตกตั้งแต่เมื่อไหร่ เม็ดฝนกระทบกับโครงเหล็กกันขโมยที่ขึ้นสนิม เกิดเสียงดังกรุบกริบ
บนเตียงเดี่ยวแคบ ๆ นั้น คนหนุ่มสาวสองคนที่บาดเจ็บทั้งกายและใจ ต่างเอนหลังพิงกันและกัน จมเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างลึกซึ้งเช่นนี้
วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นขึ้นมา เซี่ยอานพบว่าหยางตี๋ยังคงนอนกรนอยู่ มือทั้งสองกอดแขนของเขาไว้ และรับรู้ถึงน้ำหนักของหน้าอกอีกฝ่ายได้
ผู้หญิงที่ทำงานกลางคืน เวลานอนสลับกันไปเลย
ไม่ถึงเที่ยงก็ไม่ตื่น
เซี่ยอานค่อย ๆ ดึงมือออก ใส่เสื้อผ้าลงจากเตียง ออกไปวิ่งตอนเช้า
ถึงเซี่ยอานจะจน แต่ก็ชอบออกกำลังกาย มีนิสัยออกวิ่งตอนเช้าเป็นประจำ
ตอนกลับมายังซื้ออาหารเช้ามาฝากหยางตี๋ด้วย เห็นเธอยังไม่ตื่น จึงวางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ ทิ้งกระดาษโน้ตไว้หนึ่งใบ จากนั้นก็ใส่เครื่องแบบพนักงานรักษาความปลอดภัยไปทำงาน
อาจเป็นเพราะเซี่ยอานเคยช่วยเฉินเจี๋ยซ่อมท่อน้ำ หัวหน้าเหล่าหลี่หลงก็เลยปฏิบัติต่อเซี่ยอานดีขึ้นมาก ยังแข็งขันมอบงานเบา ๆ ให้เซี่ยอานอีก
"เซี่ยอาน หลังจากนี้ไม่ต้องออกไปเดินตรวจตราบ่อยแล้ว ย้ายไปทำงานที่ห้องกล้องวงจรปิด"
เซี่ยอานตกใจมากในใจ
การรับผิดชอบเดินตรวจตราไม่ใช่งานดีอะไรเลย ต้องตากฝนตากแดด ยิ่งไปกว่านั้นท่อไอเสียรถยนต์ในลานจอดรถใต้ดินก็ฉุนแสบจมูก อยู่ไปนาน ๆ ก็ไม่ดีต่อร่างกาย
ไปห้องกล้องวงจรปิดไม่เหมือนกัน เท่ากับได้นั่งออฟฟิศ
เซี่ยอานเอ่ยปากปฏิเสธไปตามมารยาท "พี่หลงครับ ผมเพิ่งมาใหม่ เรื่องงานกล้องวงจรปิดยังไม่ค่อยเข้าใจ อีกอย่างผมยังไม่ค่อยได้ใช้คอมพิวเตอร์..."
เพี๊ยะ
หลี่หลงตบไหล่เซี่ยอานแรงหนึ่งที พลางยิ้มตาหยี "หนุ่ม ๆ หัดอะไรก็เร็ว ข้าให้หลิวเหม่ยพาแกไปห้องกล้องวงจรปิดนะ มีคนสอนให้โดยเฉพาะ"
"ขอบคุณพี่หลงครับ"
ไม่นาน หลิวเหม่ยที่ใส่ชุดทำงานโอแอลก็เดินมา สำรวจเซี่ยอานตั้งแต่หัวจรดเท้า "ตามมาสิ"
เซี่ยอานเดินตามหลังหลิวเหม่ย มองเรียวขาสวยในถุงน่องสีดำภายใต้กระโปรงทรงสอบ "ต้องรบกวนพี่เหม่ยแล้วครับ"
หลิวเหม่ยหัวเราะ "ปากหวานจริงนะ รู้ไหมทำไมหลี่หลงถึงดูแลแกเป็นพิเศษ?"
เซี่ยอานพอจะรู้ลาง ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังถามว่า "ทำไมเหรอครับ?"
หลิวเหม่ยว่า "เมื่อวานเช้าเฉินเจี๋ยโทรไปหาฝ่ายทรัพย์สินด้วยตัวเอง บอกว่าคืนก่อนแกซ่อมท่อน้ำทุ่มเทมาก ให้ฝ่ายทรัพย์สินอย่าหักเงินเดือนแก เธอรู้ไหมว่าเฉินเจี๋ยเป็นใคร? เป็นภรรยาของจ้าวหู่จ้าวปธน. หมู่บ้านหยุนหลานของเรานี่ก็คือจ้าวปธน.เป็นคนพัฒนา ฝ่ายทรัพย์สินก็เป็นธุรกิจในเครือของจ้าวปธน. ได้ยินว่าเงินทุนของจ้าวปธน.ล้วนมาจากตระกูลเฉินเจี๋ย หลี่หลงเป็นคนเข้าใจ人情世故 เลยดูแลแกเป็นพิเศษ ขอเพียงเฉินเจี๋ยเอ่ยปากสักคำ อย่าว่าแต่ให้นั่งออฟฟิศเลย ให้เป็นผู้จัดการฝ่ายทรัพย์สินก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร หนุ่มน้อยแกนี่วาสนาดีนะ พี่เห็นแล้วยังอิจฉาเลย..."
เซี่ยอานรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเฉินเจี๋ยไม่ใช่คุณหนูรวยธรรมดา แต่พอได้ยินด้วยตัวเองก็ยังคงตกใจไม่หาย
ไม่นานก็มาถึงห้องกล้องวงจรปิด
ภายในห้องกว้างใหญ่ ผนังสี่ด้านเต็มไปด้วยจอภาพจากกล้องวงจรปิด ตรงกลางยังมีคอมพิวเตอร์วางเรียงเป็นแถว มีพนักงานรักษาความปลอดภัยหนุ่มใส่แว่นสองคนนั่งพิมพ์แป้นพิมพ์ดังเป๊กก๊ากอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ บางครั้งก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาพูด
ในห้องกล้องวงจรปิดยังมีโซนทำงานส่วนตัวอีกแห่งหนึ่ง ข้างในมีหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งใส่ชุดทำงานโอแอลนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานส่วนตัว ผู้หญิงคนนี้อายุราวยี่สิบต้น ๆ เสื้อเชิ้ตขาวกระโปรงดำทรงสอบ ถุงน่องสีดำรองเท้าส้นสูง ขาเรียวสวย ใส่แว่นไร้กรอบ ผมยาวสลวยดั่งคลื่นลอนสยายลงมา ดูมีความคมสวยเฉลียวฉลาดราวกับสาวออฟฟิศระดับสูง
หลิวเหม่ยพาเซี่ยอานมาหยุดตรงหน้าผู้หญิงคนนี้ พลางยิ้ม "หัวหน้าหลี่คะ นี่เซี่ยอานค่ะ หัวหน้าหลี่เห็นว่าเขาเป็นคนดี ต่อไปจะให้มาทำงานที่ห้องกล้องวงจรปิด ต้องขอให้หัวหน้าหลี่ดูแลด้วยนะคะ"
พูดจบหลิวเหม่ยก็หันไปพูดกับเซี่ยอาน "นี่คือหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบเรียบร้อยของทรัพย์สินเรา หลี่หงอวี้"
โครงสร้างทรัพย์สินของหมู่บ้านหยุนหลานค่อนข้างโบราณ พวกรปภ.ล้วนขึ้นกับฝ่ายรักษาความสงบเรียบร้อย หัวหน้ารปภ.อย่างหลี่หลงก็เป็นลูกน้องของหลี่หงอวี้
หลี่หงอวี้จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้น พินิจพิเคราะห์เซี่ยอานนิดหน่อย "เคยใช้คอมพิวเตอร์มาก่อนไหม?"
เซี่ยอานเกาหัว "เคยเล่นเกมอยู่สองสามครั้ง... ขอให้หัวหน้าหลี่สอนผมด้วยครับ"
หลี่หงอวี้ขมวดคิ้ว แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเฉินเจี๋ยเคยโทรมา ก็เลยอดทน "เข้ามาสิ ฉันสอนใช้คอมพิวเตอร์เปิดกล้องวงจรปิด"
เซี่ยอานขยับเข้าไปใกล้ ก็ได้กลิ่นน้ำหอมหอมกรุ่นทันที เพิ่งจะก้มหน้าก็เผลอเห็นกระดูกไหปลาร้าของหลี่หงอวี้โดยไม่ตั้งใจ แล้วก็เห็นเนินอกที่น่าตกใจ...