กู้อี้อี๋ดึงประตูเบาะหลังเปิดออก แม่ของเธอ อวี้หลิงหลิง นั่งอยู่ข้างในจริงๆ ตามที่คิด
เธอค่อยๆ นั่งลง หัวใจยังไม่ทันสงบดี แต่กลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
“ทำไมช้าจัง”
“เกือบเท้าสะดุด เลยไม่กล้าเดินไว……”
อวี้หลิงหลิงดูเหมือนไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อ แค่ตบเบาๆ บนสมุดโน้ตที่วางอยู่ข้างๆ
“แม่เห็นคลิปที่หนูเล่นเปียโนแล้ว”
กู้อี้อี๋ก้มหน้า “อื้ม”
“ฝีมือระดับนั้นไม่เหมือนกับที่หนูปัจจุบันเล่นได้เลย คนทั้งโลก…… คิดว่าคงไม่มีกี่คนที่ทำได้”
อวี้หลิงหลิงยื่นมือไปบีบแก้มลูกสาวเบาๆ “ไม่คิดว่าหนูจะเตรียมเซอร์ไพรส์ใหญ่ขนาดนี้ไว้”
กู้อี้อี๋รู้สึกผิดขึ้นมาเฉยๆ เลยไม่พูดอะไร
“แม่เอารองเท้ามาให้ เปลี่ยนได้แล้ว” อวี้หลิงหลิงพูด “ดูท่าทางตอนหนูเดินออกจากบ้านก็รู้แล้วว่าใส่ไม่สบาย”
แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ
“โง่จริงๆ ไม่รู้จักพกมาเป็นคู่สำรอง”
กู้อี้อี๋ยิ้มบางๆ “อีกเดี๋ยวก็กลับบ้านแล้วนี่คะ”
เธอก้มมองรองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่ แล้วไม่อยากเปลี่ยน
ตลอดทางแม่ลูกแทบไม่ได้คุยกัน กู้อี้อี๋มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทิวทัศน์วิ่งถอยหลังไปข้างหลัง ความรู้สึกเบิกบานขึ้นมา
“อี้อี๋”
“คะ?”
“เพลงที่หนูแต่ง……ชื่อจดหมายรักใช่ไหม”
“ใช่แล้วคะ”
อวี้หลิงหลิงหลับตาลง แววตาที่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนเผยความเดียวดายออกมา อึดใจหนึ่งจึงพูดเสียงเบา
“อย่าไปไขว่คว้าความรัก”
“อยู่ๆ พูดเรื่องนี้ทำไมคะ” กู้อี้อี๋ถาม
“ไม่รู้ว่าหนูยังจำได้ไหม ตอนหนูแปดขวบ ร้องไห้วิ่งมาบอกแม่ว่าเพื่อนรอบตัวล้วนแต่เสแสร้ง เหมือนนักแสดง”
อวี้หลิงหลิงถอนหายใจ
“ฐานะแบบนี้ของหนู ต่อให้เป็นเพื่อนที่จริงใจก็ไม่มีทางเจอ คนที่รักหนูจริงๆ ก็ไม่มีทางเจอเหมือนกัน”
ในรถเงียบไปครู่หนึ่ง กู้อี้อี๋คิดแล้วคิดอีก ก็ไม่ได้ตอบอะไร
กู้อี้อี๋ก้มมองฝ่ามือตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้น ก็เห็นใบหน้าของตัวเองสะท้อนอยู่บนกระจกรถ
เผลอยิ้มออกมาอย่างโง่ๆ โดยไม่รู้ตัว
“วันชาติไปเซี่ยงไฮ้ไหม พ่อบอกว่าคิดถึงหนู”
กู้อี้อี๋มองมุมปากที่ตัวเองเผยอขึ้นบนกระจก “เป็นเพราะตารางงานทำให้ท่านรู้สึกว่าควรคิดถึงหนู ควรได้เจอหนู่สินะคะ?”
ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ
“งั้นวันชาติหนูก็อยู่ที่เมืองหางโจวต่อไป” อวี้หลิงหลิงพูด
“หนูอยากไปชางหนาน”