เย่าเย่าตัวน้อยนิด ร้องไห้ไปด้วย เช็ดเลือดกำเดาไปด้วย พยายามฝืนยิ้มให้ดูปกติ ท่าทางแบบนั้นทำให้เฉินไป๋รู้สึกจุกในใจ
ตอนที่เฉินไป๋ก้มหน้าก้มตาหากระดาษทิชชูต่อไป จู่ๆ เจ้าตัวน้อยก็โอบแขนรอบคอเขา แล้วซบลงมาอย่างแผ่วเบา
“พี่คะ”
“หื้ม?”
“หนูจะดื้อแค่แป๊บเดียวเอง พี่อย่าไปบอกใครนะ”
เฉินไป๋อดยิ้มไม่ได้ “ได้สิ”
ที่นี่ค่อนข้างรกร้าง ไม่มีใครสักคน แม้แต่เสียงแมลงก็ไม่มี เจ้าตัวน้อยซุกอยู่ในอ้อมอกเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น
ที่ไหนไม่รู้ เย่าเย่ารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด เหมือนคืนที่ไข้ขึ้นสูง ครั้งแรกที่มีคนอุ้มเธอวิ่งไปตลอดทาง เธอเห็นสีหน้าเร่งรีบของเฉินไป๋ ได้ยินเสียงหายใจหอบหนักของเขา
สิ่งนี้ไม่มีทางแกล้งทำได้
ต่อให้รู้จักกันได้ไม่นาน เธอก็ยังรู้สึกว่าพี่ชายของเธอเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดในโลก
ถ้าเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอ...
ช่างเถอะ
แบบนั้นพี่ชายจะยิ่งเศร้า
ผ่านไปครู่หนึ่ง สาวน้อยเอ่ยเสียงเบา “พี่คะ พี่สาวไม่ใช่คนไม่ดี”
“พี่รู้อยู่แล้วไง”
“ถ้าพี่สาวเป็นคนไม่ดี ก็คงไม่สนใจหนูตั้งนานแล้ว...” เจ้าตัวน้อยยิ่งร้องไห้หนักขึ้น “ก่อนที่หนูจะป่วย มีหลายคนอยากรับหนูไปเลี้ยง แต่หนูกลัว บอกไม่ไปตลอด ก็เลยได้แต่เป็นตัวถ่วงของพี่สาว...ทำให้พี่สาวต้องเหนื่อยมากขึ้น”
“หนูไม่กลัวตายนะ จริงๆ ไม่กลัว...แต่ถ้าหนูตายไปแล้ว พี่สาวจะทำยังไง...”
“พี่สาวดูแลหนูมาตลอด อยู่มาหลายปีก็เหนื่อยขนาดนี้ แต่หนูกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย”