กำลังเหม่อลอย สายตาหางตามองเห็นหญิงสาวข้างกายค่อย ๆ โน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากแนบชิดข้างหูของเขา
ใกล้มาก ใกล้จนแทบได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอ รู้สึกถึงลมหายใจที่พัดผ่านลงบนใบหู อบอุ่น...แล้วก็จั๊กจี้เล็กน้อย
“เฉินเสี่ยวไป๋” คุณหนูใหญ่เรียกเบา ๆ
เฉินไป๋รู้สึกแปลกใจ “หืม?”
“สบายใจไหม?”
เฉินไป๋: “...”
คนคนนี้เพิ่งจะสงบปากสงบคำไปได้แป๊บเดียวเองไม่ใช่หรือไง?
พลังเลือดฟื้นไวเกินไปแล้วมั้ง?
“นี่เธอพูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่น่ะ?!” เฉินไป๋อดอดรนทนไม่ไหว ต้องโพล่งออกไป
ต่อให้เธอจะเป็นธิดาท่านใหญ่แห่งนั่วซิงกรุ๊ป ก็ทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ไม่ได้นะ!
คุณหนูใหญ่เห็นเขาตื่นเต้นขนาดนั้น ก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบเบือนหน้าหนี
“บ้า...เธอคิดไปได้ไง...”
เฉินไป๋เอ่ย “เธอเองนั่นแหละที่พูดจาให้คนเข้าใจผิดได้ขนาดนี้”
คุณหนูใหญ่ส่งเสียงหึในลำคอ ก้มลงมองมือที่ว่างข้างหนึ่งของตัวเอง “เมื่อกี้จะถามอยู่ว่าเธอชอบจับมือฉันไหม ถ้าชอบละก็...”
หัวใจเฉินไป๋กระตุกวูบ
“ชอบแล้วเป็นยังไง?”
“ต่อไปก็ให้เธอจับอีกไงล่ะ” กู้อี้อี๋พูดพลางค่อย ๆ ก้มหน้าลง “ก็...ก็เพราะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนี่นา”
“...”
เห็นเฉินไป๋เงียบไป หญิงสาวก็พลันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา ทั้งยังมีความกังวลใจแปลก ๆ หัวใจเต้นตุบ ๆ อย่างช่วยไม่ได้ เธอพยายามทำเป็นนิ่ง ๆ แล้วพูดต่อ
“ชอบไหม?”
เฉินไป๋รู้สึกสับสนวุ่นวายใจ
ตั้งแต่ชาตก่อนเขาก็รู้แล้ว ว่าถ้าไม่พยายาม ก็ต้องตกเป็น “ของเล่น” ของคุณหนูใหญ่
แต่ตอนนี้อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่า...ถึงจะพยายามแล้ว ก็ดูเหมือนไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่...
สมองยังท่องบทความถวายราชสำนักอยู่อย่างอัตโนมัติ แต่ปากกลับเหมือนมีอาการคิดเองได้ พูดออกมาเบา ๆ
“ชอบ”
หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ศีรษะยังก้มต่ำอยู่ แต่มุมปากกลับแย้มยิ้มหวาน ๆ ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
แล้วก็รีบซ่อนรอยยิ้มนั้นไว้ ไม่ให้เฉินไป๋เห็น
หึ่ง
เสียงโทรศัพท์สั่น
กู้อี้อี๋ใช้มือที่ว่างข้างนั้นค้นกระเป๋า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูก็รู้ว่าเป็นแม่ของเธอโทรมา
ขนตายาวของหญิงสาวค่อย ๆ ทอดลง ชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็หันข้างมองตาของเฉินไป๋
“ห้ามพูดอะไรนะ”
เฉินไป๋พยักหน้า คุณหนูใหญ่จับมือเขาแน่น แล้วกดรับสาย