“ลูกเอ๊ย อย่าอยู่แต่ในบ้านทั้งวันเลย ออกไปเล่นข้างนอกหน่อยสิ”
เสิ่นเมิ่งถิงสีหน้าเคร่งขรึม
“ออกไปข้างนอกมันจะสนุกอะไร?” เฉินไป๋เอ่ย
“ไปเล่นกับเพื่อนๆ ของลูกไง ไปหาฉีเฟิงเล่นสิ”
“วันนี้เขาฝึกขับรถอยู่”
“งั้นลูกก็ไปด้วยสิ!” เสิ่นเมิ่งถิงนึกขึ้นได้ทันที น้ำเสียงตื่นเต้น “พอดีได้มีคนเป็นเพื่อนกับลูกด้วย”
เฉินไป๋ไม่แม้แต่จะเงยหน้า กลั้นยิ้มพลางพูดว่า “ไม่ต้องรีบ ข้อสองของเขาสอบได้หกครั้งแน่นอน”
ชาตก่อนก็เป็นแบบนี้จริงๆ ไอ้หมอนี่เก่งกว่าเน็ตไอดอลสาวบางคนอีก
เสิ่นเมิ่งถิงจ้องมองลูกหมูตัวน้อยหน้าตาดีของตัวเอง แล้วพูดอย่างหน้าด้านๆ ว่า
“งั้น...ลูกไปหาหว่านชิวสิ เพิ่งจะได้กลับมาดีๆ กัน”
“เธอปีหนึ่งยังไม่ค่อยได้เจอพ่อแม่ตัวเองกี่ครั้ง จะไปรบกวนเธอตอนนี้ทำไม”
“……หรูอี้ล่ะ?”
“เธอออกมาไม่ได้แน่นอน ถ้าเธอออกมาได้ คงอยู่ที่นี่แล้วตอนนี้”
เสิ่นเมิ่งถิงเข้าใจ “ฉันว่านะ ทำไมช่วงนี้ลูกถึงติดบ้านนัก ก็ไม่มีใครเล่นด้วยนี่เอง”
“……” เฉินไป๋รู้สึกเหมือนหัวใจถูกแทงเข้าให้แผลหนึ่ง
มองดูข้อความที่หลินหว่านชิวเพิ่งส่งมา เขายังรู้สึกแปลกๆ
ป้าหลิวอยากเรียกเขาไปกินข้าวถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? วันก่อนเพิ่งเอ่ยไปครั้งหนึ่ง ตอนนี้เอ่ยอีกแล้ว
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พิมพ์ข้อความไป: [สอบถามความคืบหน้าการกลับมาดีกัน]
หลินหว่านชิวตอบกลับมาหลังจากผ่านไปสักพัก และตั้งใจใส่สัญลักษณ์นี้ด้วย: [หนึ่งในสาม]
เฉินไป๋: “ช้าจัง? ถ้าฉันสมัครสมาชิกแบบ VIP จะเร่งความเร็วได้ไหมเนี่ย”
หลินหว่านชิว: ไม่ได้
เฉินไป๋เลิกคิ้วข้างหนึ่ง พูดหยอกล้อ “เธอไม่กลัวฉันจะยอมแพ้เหรอ?”