ผ่านไปอีกหลายวัน
เช้าวันหนึ่ง
หลินหว่านชิวสวมชุดนอนสีขาว ผมยาวสยายดั่งสายน้ำ เอวบางระหง เธอหยิบกุญแจมาไขลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วยัดยาต้านซึมเศร้าที่ซ่อนไว้เข้าไป
จากนั้นก็ล็อกไว้เหมือนเดิม
ช่วงที่พ่อแม่อยู่ด้วยคงไม่ควรเอาออกมา กินไม่ได้สองสามวันคงไม่เป็นไร...
แปลกใจอยู่ว่า อาการนอนไม่หลับของเธอดีขึ้นมากแล้ว
แมวสามสีตัวน้อยกระโดดขึ้นโต๊ะ ยื่นอุ้งเท้าเขี่ยลิ้นชัก ไม่ยอมให้เธอปิด
“หยวนหยวน อย่าซนนะ” หลินหว่านชิวเอ่ยเบา ๆ
เสียงของกู้อี้อี๋ดังมาจากโทรศัพท์บนโต๊ะ “หยวนหยวนเป็นใครเหรอ?”
หลินหว่านชิวตะลึงไปครู่หนึ่ง อีกฝ่ายเงียบไปตั้งนาน เธอเกือบลืมไปแล้วว่ากำลังคุยโทรศัพท์กับกู้อี้อี๋อยู่
ตั้งแต่รู้จักกันมา เวลาว่าง ๆ กู้อี้อี๋มักจะชวนเธอคุยเสมอ ตอนแรกเธอรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง แต่หลัง ๆ ก็ไม่สนใจแล้ว
มีคนมารบกวนแบบนี้ ชีวิตก็ไม่น่าเบื่อเท่าไหร่
ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่กู้อี้อี๋คือเพื่อนคนแรกของเธอนับตั้งแต่เด็กจนโต
หลินหว่านชิวลูบหัวหยวนหยวน “แมวที่บ้านฉันเอง เมื่อก่อนเคยเก็บมาด้วยกันกับเฉินไป๋”